Manqabat
قصیدۃ مجیدۃ مقبولۃ اِنْ شَاءَ اللہُ تَعَالٰیفی منقبتِ سیِّدنا الغوث الاعظَم رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ مطلعِ تَشبیب و ذکرِ عاشق شُدَنِ حبیب
اَیْکِہ صَد جاں بَستہ در ہر گوشۂ داماں توئی
دامن افشانی و جاں بار و چرا بیجاں توئی
Here is the romanized version of the Persian Naat:
آں کدامیں سَنگدل عیارئہ خونخوارۂ
کَز غَمَش با جانِ نازک در تپِ ہجراں توئی
Aeykeh sad jaan bastah dar har goshah-e daamaan to-ee
Daaman afshani o jaan baar o chira bijaan to-ee
Aan kadaameen sangdil ayaaara-e khoon khawara-e
Kaz ghamash ba jaan-e naazuk dar tap-e hijraan to-ee
Sarv-e naaz khwishtan ra bar keh qumree kardah-e
Andaleeb-e keestee chun khud gul-e khandaaan to-ee
Ham rukhaan aa'eena daaree ham labaan shakar shikan
Khud bakhud dar naghma aa'ee baaz khud hayraan to-ee
Joy-e khoon nargis cheh reezad gar bachasmaan nargisi
Booy-e khoon az gul cheh kheezad gar be tan rehaan to-ee
Aan hussinasti keh jaan-e husn mee naazad beto
Mee nadaanam az cheh marg-e aashiqi joyaan to-ee
No ghazal-e kamsan-e man sooy-e veeraan mee ramee
Heech veerana bawad jaayikah dar joolaan to-ee
Seena husn aabaad shud tarsam numaayee dar dilam
Zaan keh az wahshat raseeda dar dil-e veeraan to-ee
Sookhtam man sookhtam aye taab husnat shulah kheez
Aatishat dar jaan bebaazad khud chira sozaan to-ee
Een chuneenee aeykeh maahat zeer-e abr-e aashiqi ast
Aah agar be pardah roozay bar sar-e lam'aan to-ee
Seena gar bar seenam maali ghamat cheenam magar
Daanam eenham az gharaz daani keh bas nadaan to-ee
Maah-e man meh bandah at mah ra cheh maani kaiincehn
Seena waqf-e daagh wa be khaab-e sargardaan to-ee
Aalam-e kushtah benaaz eenjaa cheh maandi dar niyaaz
Kaar Farma Fitnah ra aakhir humaan fettan to-ee
Daam-e kaakol bahayre aan sayyaad khud ham mee kasha
Ya hamee musht-e par-e maa ra balaay-e jaan to-ee
Bagha-ha gushtam bajaan-e to keh be maa na sate
Yarab aan gul khud cheh gul bawshad keh bulbul saan to-ee
Mankeh mee gereeyam sazaaye man keh ruyat deedam
To keh aa'eena na beenee az cheh roo geryaan to-ee
Ya magar khud ra baruye khwesh aashiq kardaeh
Ya hasin tar deedaeh az khud keh saeed-e aan to-ee
Gurez rabt aameez basoye madh zeuq angiz
Ya humana partevay az shama'-e jeelaan bar to taaft
Kainehchehneen az taabish o tap har do ba saamawn to-ee
Aan shahe kan-dar-e panaahash hoosn o ishq aasooda-and
Har do ra eema keh shaaha malja-e maayaan to-ee
Hoosn-e rangash ishq-e booyash har do bar ruyash nisar
Een sara'e jaaan to-ee waan naghma zan jaanan to-ee
Ishq dar naazish keh taa jaanan rasanidam tera
Hoosn dar baalish keh khud shaakhe z mahboobaan to-ee
Ishq guftash sayedah barkhiz o roo bar khaak neh
Husn guft az arsh beguzar parteveh yazdan to-ee
AL-iltifatu ilal-khitab ma'a taqrir-e jaami'iyyat-e husn wa al-ishq
Sarwara jaan parwara heyranam andar kaar-e to
Heeratam dar to fazoon baad sar-e penhaan to-ee
Sozi afrozi gedaazi bism jaan roshan kani
Shab bajar us taadah geryaan ba del beriyaan to-ee
Gird-e to parwaanah rooye to yaksaan har taraf
Roshanaam shud kaz hamaa roo shama' afroozan to-ee
Shah Kareem ast Raza dar madh sar kun matla-e
Shukrat bakhshad agar tooti-e madhat khwaan to-ee
Avval Motaali' al-Madh
Peer-e peeran meer-e meyraan aey shah-e jeelaan to-ee
Ons-e jaan-e qudsiyan o Ghaus-e insan wa jaan to-ee
Zeeb-e matla
Sar to-ee sarwar to-ee sar ra sar o saan to-ee
Jaan to-ee jaanan to-ee jaan ra qaraar-e jaan to-ee
Zill-e Zaat-e Kibriya wa a’aks-e husn-e Mustafa
Mustafa khursheed o aan khursheed ra lam’aaan to-ee
Man r’ani qadr’ al-haq gar bigoee meh sazad
Zaan-ke maha-e tayyiba ra aa’eena tabaan to-ee
Baraak Allah nau bahar-e laila zaar-e Mustafa
Wah cheh rang ast een-ke rang-e rawza-e rizwan to-ee
Jushad az qad-e to sarv o baarad az ruye to gul
Khush gulistaane keh baashi turfa sarvistan to-ee
Aan-ke gooyand auliya ra hast qudrat az Ilah
Baaz gardanand teer az neem raaeh eenan to-ee
Az to mreem wa zeeyem wa aish-e javeedan kunim
Jaan sitaan jaan bakhsh jaan parwaar to-ee dahaaan to-ee
Kuhna jaan dada jahne chun to darbareeyaftim
Wah keh maan chandan giranim wa chuneen arzaan to-ee
Aalam-e ummi cheh taaleem e ajeebaat kardaeh ast
Aw hash-Allah bar uroomeat sir wa ghaib daan to-ee
Fi Taraqeeyah Radia Allah-o Ta'ala Anhu
Qiblah gah-e jaan wa dil paaki ze loath-e aab o gil
Rakht 'aalaa bardeh az maqsoorae arkaan to-ee
Shaah-sawar-e man cheh mee taazee keh dar gaam-e nakhost
Paak beeron taakhtah zeen saaken o gardaan to-ee
Taa pari bakhshoodagh az arsh-e bala boodah!
Aan qawi par baaz-e ushhab saheb-e tairaan to-ee
Saalha shud zeer-e mihmez sat asp-e saalikan
Taa anaan dar dast giree aan soye amkan to-ee
Fi Kawnayeh Radia Allah-o Ta'ala Anhu Sirra La Yudrak
Een cheh shakal ast een-ke daree to keh zilla-e barkari
Soorate be giriftah bar andaazeh-e akwaaan to-ee
Ya magar aa'eena az gaib een soo karda roo
A’aks mi jushad numaayaan dar nazar ze neysaan to-ee
Ya magar no’e digar ra hum bashar naameedah and
Ya ta’aala Allah az insaan gar hameen insaan to-ee
Fi Jami'iyyateh Radia Allah-o Ta'ala Anhu Likamaalaaat al-Zaahir wa al-Baateen
Shari az ruyeat chakad urfan ze pahluyat damad
Ham bahar-e een gul o ham abr-e aan baaran to-ee
Pardeh bargeer az rukh'at aey mah keh sharh-e millet
Rukh beposh eejaan keh ramz-e baaten-e quraaon to-ee
Ham to-ee qutb-e junub o ham to-ee qutb-e shimaal
Ney ghalt kardam moheete aalam-e irfan to-ee
Saabit o saiyara ham dar trust o arsh-e azami
Ahl-e tamkeen ahl-e talween jumlah ra sultaan to-ee
Fi Irthey Radia Allah-o Ta'ala Anhu Aan al-Anbiya wa al-Khulafa wa Niyabatin Lahum
Mustafa Sultaan-e Aali Jah wa dar sarkaare o
Naazim-e zul qadr baala dast waala shaan to-ee
Iqtedaar-e kun-makun haqq Mustafa ra daadah ast
Zeer-e takht-e Mustafa bar kursi-e deewaan to-ee
Dawr-e aakhar nashwee to bar qalab-e Ibrahim shud
Daur-e awwal ham nasheen-e Moosa-e Imraan to-ee
Ham Khalil-e waan-e rifq o ham zabihe teergh-e ishq!
Nooh-e kashti-e ghareebaan Khizr-e gumraahaan to-ee
Moosa-e toor-e jalaal o Isa-e charkh-e kamaal
Yusuf-e Misr-e jalaal ayyub-e sabristaan to-ee
Taaj-e Siddiqui ba-sar shaah-e jahaan aaraasti
Teegh-e Farooqi ba-qabzah daawur-e gayhaan to-ee
Ham do noor-e jaan o tan daari wa ham Saif o ‘ilam
Ham to zulfawrayne wa ham Haydar-e dawraan to-ee
Fi Tafdheelah Radia Allah-o Ta'ala Anhu Ala al-Auliya
Auliya ra gor gahar baashad to bahr-e gawharee
War badast-e shaam zara daad tad zar ra kaan to-ee
Waasil vaan ra dar maqaam-e qurb shaaneh daada’ah and
Shauqat-e shaan shud ze shaan o shaan-e shaan-e shaan to-ee
Qasr-e aarif har cheh baalatar beto mohtaaj tar
Ney hamin ban’na keh ham bonyad-e een beniyaan to-ee
Fasl-un Minhu fee Shay-in Min al-Talmihat
Aan-ke paayash bar reqaab-e auliya-e aalam ast
Wa aankeh ein farmood haqq farmood b’Allah aan to-ee
Andar-e Een Qaul Aanch Keh Takhseesaat-e Bi-ja karda-nd
Az zalal yaa az dalaalat paak az aan buhtaan to-ee
Bahr-e paayash khwaajah-e hindaan shah-e kaywaan janaab
Bal a’la aini wa ra'se gu-yad aan khaqaan to-ee
Dar tan-e mardaan-e ghaib aatash ze waezat mee zani
Baaz khud aan kashte-e aatash deeda ra neysaan to-ee
Aan-ke az bait al-muqadas ta daret yek gaam dasht
Az to rah mee pursad o manji-ez az naqsaan to-ee
Rahrawaan-e Quds agar aanjaa neh beenand-at rawast
Zaan-ke andar hajleh-e Qudsi neh dar maidan to-ee
Sabz khil'at ba taraz-e qul huw Allahu Ahad
Aan mukarram ra keh bakhshid ar neh dar ewaan to-ee
Fasl-un Minhu fee Tafzina-eh Radia Allah-o Ta'ala Anhu Ala Mashayeekh-he al-Kiraam
Gu Shuyookhat ra tawan guft az rahe-ilaqae Noor
Kaftaab aanand aishaan wa mah-e taabaan to-ee
Laik seyr-e shaan booud bar mustaqarr wa az kuja
Aankh-e Taraqqee-e Manaazil kaan-daraan har aan to-ee
Maani man-wala yambaghi lil-shams idraak al-qamar
Khaasah chun az aada kaalu’rujoon dar itminaan to-ee
Koor chashm-e bad cheh mee baalee par-ee boodi hilaal
Dee qamar gashti wa imshab badr o behtar zaan to-ee
Fi Taqreer e Isha-eh Radia Allah-o Ta'ala Anhu
Asfiya dar jowd o to shaahana ishrat mee kuni
Noosh badat zaankeh khud shayaan-e har saamaan to-ee
Bulbulaan ra soze o saaz o soze eishaan kam mabaa
Gulrukhaan ra zeeb zeebad zeeb-e een bustaan to-ee
Khush khor o khush poosh o khush zee koorie chashm-e 'adoo
Shah-e Iqleem-e tan o Sultan-e Mulk-e jaan to-ee
Kaamaraani kun bakaame dostaan aey man fedaat
Chashm-e haasid koor baa’da Nooshah Zeeshan to-ee
Shaad zee aey nau aroos-e shaadmaani shaad zee
Choon bihamd-Allah dar mushkooe een sultan to-ee
Balkeh laa wallah kainehha hum neh az khud karda’eh
Rahft farmaan aeen chuneen o taabe‘ farmaan to-ee
Tark-e Nisbat guftam az man lafz-e Muhi al-deen makhwaah
Zaan-ke dar deen-e Raza ham deen wa ham imaaan to-ee
Ham badeeqat ham bashuhurat ham be‘nat-e Auliya
Faaregh az wasf-e falan o madhat-e bahmaan to-ee
Tamheed Arz al-Haajat
Benaamay-e Raza no mehbandah kar eishat kardah am
Zaar naalaan ra SAGAR Rukh Bar Afghaan To-ee
Chaara ken aye 'Ataaye Ibn-e Kareem Ibn-e Kareem
Zarf-e man ma’lum o beehed waafir o jooshan to-ee
Ba hamee dast-e dootaa o daamen-e kootaah o tang
As cheh geeram dar cheh banham baskeh be paaya
Kuh nah daamen dehad waqt aan keh pur joosh aamad
Dast dar bazaar nafrushand bar faizaan to-ee
Al-matla' al-raabe' fi al-estimdaad
Roo mataab az maa bad aan chon maye-e ghofraan to-ee
Ayat-e rahmat to-ee aaeena-e rahmaan to-ee
Bandah’at gheyrat burd gar bar dar-e gheyrat ravad
War ravad choon begard ham shaah-e aan eewaan to-ee
Saadegheem been keh mee joyam ze to darmane dard
Dard koo darmaan kojaa ham een to-ee ham aan to-ee
Al-este’aana le-l-islam
Deen-e baa’bay-e khudat ra az sar-e no zindah kun
Saeed-A-Akhir nah 'umr Saeed al-Adiyaa’n to-ee
Kaafaraan taweehine Islam Aashkharah mi konand
Aah aey izz-e Muslimaanan kojaa penhan to-ee
Taa biyaayad Mahdi az arwaah wa Eesa az falak
Jalwah kun khud Maseha kaar o Mahdi shaan to-ee
Kashti-e millat bemojay kaljibaal oftadah ast
Man sarat gardam beya choon nooh-e een toofan to-ee
Bad reezaad moj moj o moj khezad fauj fauj
Bar sar waqt-e ghareebaan ras cho kashti baan to-ee
Iste'mdaad Al-abd Le-nafseh
Haasha le-llah tang gardad jaahat az hamechoon mane
Ya A'meem Al-jood bas ba wos’ate daman to-ee
Naam-e khod gar siyah kardam siyah-tar kardah geer
Balkeh zeen saah sad digar ham choo meh rakhsaan to-ee
Gum cheh shud gar reeze gash’tam ngaw badastat moomya
Kam cheh shud gar sookhtam khod chashma-e hayaan to-ee
Sakht naakas mard keham gar na raqasam shaad shaad
Cho shuneedam him tib sooraa washtah o ghangwaan to-ee
Waqt gohar khush agar daryaash dar dil jaayeh daad
Gharqa khas ra ham neh beenad khas manam umaan to-ee
Keh man kahesht agar dasteh dehi waqt-e hisaab
Kah-e man kohesht agar bar palla’e meezaan to-ee
Al-mubaahaat al-jaliyyah be-izhaar-e nisbate al-'abudiyyah
Ahmad Hindi Raza ibn-e Naqi Ibn-e Raza
Az ab wo jad bandah wa waaqef ze har unwaan to-ee
Maader-am bashed kaneez-e to pedar bashed ghulaam
Khaaneh zaad-e kuhna am aaqai-e already to-ee
Man namak parwardah am taa sheer madar khordah am
Li-llah al-Minnah shukr bakhsh-e namak khuraan to-ee
Khat-e aazaadi neh khwaaham bandageghiyat khosrawiest
Yallelleh gar bandah am khush maalik-e ghulmaan to-ee
Entisab al-maddah ila kilaab al-baab al-aali
Bar sar-e khaaneh karam mahroom naguzarand sag
Man sag o abraar mehmaan hanaan wa saahib-e khawaan to-ee
Sag bayaan natavad o joodat nah paaband-e bayaanast
Kaam-e sag daani wa qaadir bar ‘ataa-e aan to-ee
Gar besange mee zani khud maalik-e jaan wa tan
War be-ne’mat mi nawzazi minn-e menaan to-ee
Paareh naane befarmaya taa so-e man afganand
Him'mat-e sag een qadr digar navale afshan to-ee
Man keh sag basham ze kooe to ko-ja biroone rawam
Cho yaqin danam keh sag ra niz wo jeh naan to-ee
Dar khushadah khwaan nahadah sag gorosneh shah kareem
Cheest harf-e raftan wa makhtaar-e khwaan o zaan to-ee
Door benesheenam zameen bosam fatam laabeh konam
Chashm dar to bandam o danam keh zohl-'ehsaan to-ee
Li-llah al-Izzah sage Hindi wa dar kooe to baar
Aa-raa ibne Rahmah lil'alameen aayeh jaan to-ee
Har sage ra dar-e faiz-e to chunan dil mi dahand
Marhaba khosh aawoo benesheen sage hai mehman to-ee
Gur pareyshaand kard waqt-e khaadmaan’at ‘aw’aw
Khaamosh ahl-e dard ra ma’pasand chon darman to-ee
Waa-ye man gar jelwah farmaayi wa man maand meh
Man ze man bus-taan wa jaayash dar delam manashaan to-ee
Qaderi boodan Raza ra muft-e baagh-e khold daad
Man na-mee goftam keh aaqa mayush-e ghofraan to-ee
سروِناز خویشتن را بر کہ قُمری کردۂ
عندلیبِ کِیسْتی چوں خود گلِ خنداں توئی
ہم رُخاں آئینہ داری ہم لَباں شکر شِکن
خود بخود در نغمہ آئی باز خود حیراں توئی
جوئے خوں نرگس چہ ریزَد گر بچشماں نرگسی
بوئے خوں از گل چہ خیزد گر بَہ تن ریحاں توئی
آں حَسِینَسْتِی کہ جانِ حُسن می نازَد بتو
می نَدانَم از چہ مرگِ عاشقی جویاں توئی
نو غزالِ کمسنِ من سوئے ویراں می رمی
ہیچ ویرانہ بَوَد جائیکہ در جولاں توئی
سینہ حُسن آباد شد تَرسَم نُمائی در دِلَم
زانکہ از وحشت رَسیدہ در دلِ ویراں توئی
سوختم من سوختم اے تاب حُسنَتْ شعلہ خیز
آتِشَتْ در جاں بِبازَد خود چرا سوزاں توئی
ایں چنینی اَیکہ ماہَت زیرِ ابرِ عاشقی ست
آہ اگر بے پردہ روزے بر سرِ لَمعاں توئی
سینہ گر بر سینہ ام مالی غَمَتْ چِینم مَگر
دانَم اِینہم از غرض دانی کہ بس ناداں توئی
ماہِ من مہ بندہ ات مَہ را چہ مانی کاینچنیں
سینہ وقفِ داغ و بے خوابِ سرگرداں توئی
عالَمے کشتہ بَناز اِینجا چہ ماندی در نیاز
کار فرما فتنہ را آخر ہماں فتّاں توئی
دامِ کاکُل بہرِ آں صیَّاد خود ہم می کشا
یا ہمیں مشتِ پرِ ما را بلائے جاں توئی
باغہا گشتم بجانِ تو کہ بے ما نا ستی
یا رب آں گل خود چہ گل باشد کہ بلبل ساں توئی
منکِہ می گِریَم سزائے من کہ رُویَت دیدہ ام
تو کہ آئینہ نہ بینی از چہ رُو گریاں توئی
یا مَگر خود را بروئے خویش عاشق کردئہ
یا حسیں تر دیدئہ از خود کہ صیدِ آں توئی
گُریز رَبْط آمیز بَسُوئے مَدح ذَوق اَنگیز
یا ہُمانا پَرتَوے از شمعِ جیلاں بر تُو تافْتْ
کاینچنیں از تابِش و تَپ ہر دو با ساماں توئی
آں شَہے کانْدَرِ پَناہَش حسُن و عشق آسُودَہ اَنْدْ
ہر دو را اِیْما کہ شاہا مَلجاء مایاں توئی
حُسنِ رنگَش عشقِ بُویَش ہر دو بر رُویَش نِثار
اِیں سَرایَد جاں توئی واں نغمہ زَن جاناں توئی
عشق در نازش کہ تا جاناں رسانیدم ترا
حُسن در بالش کہ خود شاخی ز محبوباں توئی
عشق گُفْتَش سَیِّدا بَرخِیز و رُو بر خاک نِہ
حسن گُفت از عرش بِگُزَر پَرتَوِ یَزداں توئی
اَ لْاِلْتِفَاتُ اِلَی الْخِطَابِ مَعَ تَقْرِیْرِجَامِعِیَّۃِ الْحُسْنِ وَالْعِشْق
سَروَرا جاں پَروَرا حیرانم اندر کارِ تو
حیرتم در تو فزوں بادا سرِپنہاں توئی
سوزی اَفروزی گدازی بزِم جاں روشن کنی
شب بَپا اِستادہ گریاں با دل بِریاں توئی
گردِ تو پروانۂ روئے تو یکساں ہر طرف
روشنم شُدْ کَزْ ہَمَہ رُو شمع اَفْروزاں توئی
شہ کریم ست اے رضاؔ در مدح سر کن مطلعے
شکرت بخشد اگر طوطیِ مدحت خواں توئی
اوّل مطالع المدح
پیرِ پیراں میرِ میراں اے شہِ جیلاں توئی
اُنْسِ جانِ قُدْسِیان و غوثِ اِنس و جاں توئی
زیبِ مطلع
سَر توئی سَروَر توئی سر را سَر و ساماں توئی
جاں توئی جاناں توئی جاں را قرارِ جاں توئی
ظِلِّ ذاتِ کِبریا و عکسِ حُسنِ مُصطَفیٰ
مصطفیٰ خورشید و آں خورشید را لَمْعاں توئی
مَنْ رَاٰنِی قَدْ رَاَی الْحقگر بِگوئی می سَزَد
زانکِہ ماہِ طَیبہ را آئینۂ تاباں توئی
بَارکَ اللہ نَوبہارِ لالہ زارِ مصطفیٰ
وَہ چہ رنگ اَسْت اِینکِہ رنگِ رَوضۂ رِضواں توئی
جُوشَدْ از قدِ تو سَرْوْ و بارَد از رُوئے تو گُل
خوش گُلستانے کہ باشی طُرفہ سَرْوِسْتاں توئی
آنکِہ گُویَنْدْ اَولِیا را ہَسْتْ قدرت از اِلٰہ
باز گردانَنْدْ تیر از نِیم راہ اِیناں توئی
از تو میریم و زییم و عیشِ جاویداں کنیم
جاں سِتاں جاں بخش جاں پَروَرْ توئی دَہاں توئی
کُہنَہ جانے دادَہ جانے چوں تو دربَریافْتیم
وَہ کہ ماں چَنداں گِرانِیم و چُنِیں اَرزاں توئی
عالمِ اُمِّی چِہ تَعْلِیْمے عَجیبتْ کَردَہ اَست
اَوْحَشَ اللہ بر عُلُومَت سِرّ و غائب داں توئی
فِی ترقیَا تہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ
قبلہ گاہِ جان و دل پاکی ز لوثِ آب و گِل
رخت بالا بردہ از مقصورۂ ارکاں توئی
شہسوارِ من چہ می تازی کہ در گامِ نخست
پاک بیروں تاختہ زیں ساکن و گرداں توئی
تا پری بخشودۂ از عرش بالا بودۂ!
آں قوی پر بازِ اشہب صاحبِ طیراں توئی
سالہا شُد زیرِ مِہمیز ست اسپِ سالکاں
تا عناں در دست گیری آں سوئے امکاں توئی
فی کَوْنِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ سِرًّا لَا یُدْرکُ
ایں چہ شکل است اینکہ داری تو کہ ظِلّے برتری
صورتے بگرفتہ بر اندازۂ اَکواں توئی
یا مگر آئینہ از غیب ایں سو کردہ روے
عکس می جوشَد نمایاں در نظر زِ نَیساں توئی
یا مگر نوعے دگر را ہم بشر نامیدہ اند
یا تعالَی اللہ از انساں گر ہمیں انساں توئی
فِی جَامِعیّتہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ لِکَمَالَاتِ الظَّاہِرِوَالْبَاطِن
شَرع از رُویَت چَکَدْ عِرفاں زِ پہلُویَتْ دَمَد
ہم بہارِ ایں گُل و ہم ابرِ آں باراں توئی
پردہ بَرگِیر از رُخَتْ اے مَہ کہ شرحِ مِلّتی
رُخ بِپُوش اِیجاں کہ رَمزِ باطنِ قرآں توئی
ہم توئی قُطبِ جنوب و ہم توئی قطبِ شمال
نے غلط کَردَم مُحیطِ عالمِ عِرفاں توئی
ثابِت و سَیَّارَہ ہم دَر تُسْتْ و عرشِ اَعظمی
اہلِ تمکین اہلِ تَلْوِیں جملہ را سُلطاں توئی
فِی اِرْثِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَنِ الْاَنْبِیَاءِ وَالْخُلَفَاءِ وَنِیَابَۃً لَہُمْ
مُصطَفیٰ سلطانِ عالی جاہ و در سرکارِ اُو
ناظِمِ ذُوالْقَدر بالا دست والا شاں توئی
اِقتدارِ کُن مَکُن حق مصطفیٰ را دادَہ اَست
زیرِ تختِ مصطفیٰ بر کرسیِ دیواں توئی
دَورِ آخر نَشْوِ تو بر قَلبِ اِبراہیم شُد
دَورِ اوّل ہم نَشِینِ مُوسیِ عِمراں توئی
ہم خلیلِ خوانِ رِفْق و ہم ذَبِیحِ تِیغِ عِشق!
نوحِ کشتیِ غریباں خضرِ گمراہاں توئی
مُوسیِ طورِ جلال و عیسیِ چَرخِ کمال
یوسفِ مصرِ جَمال اَیّوبِ صَبْرِسْتاں توئی
تاجِ صِدِّیقی بَسر شاہِ جہاں آراسْتی
تِیغِ فاروقی بقبضہ داوَرِ گَیہاں توئی
ہم دو نورِ جان و تَن داری و ہم سَیف و علم
ہم تو ذُوالنُّورَیْنی و ہم حیدرِ دَوراں توئی
فِی تَفْضِیْلہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَلَی الْاَوْلِیَاء
اَولیا را گر گُہر باشَد تو بحرِ گوہری
وَرْ بَدَستِ شاں زَرے دادَند زرْ را کاں توئی
واصلاں را در مقامِ قُرب شانے دادَہ اَند
شوکتِ شاں شُد زِ شان و شانِ شانِ شاں توئی
قَصرِ عارف ہر چہ بالاتر بتو محتاج تر
نے ہَمِیں بنّا کہ ہم بُنیادِ ایں بُنیاں توئی
فَصْلٌ مِنْہُ فِی شَئٍ مِنَ التَّلْمِیْحَات
آنکِہ پایَش بر رِقابِ اَولیائے عالَم اَسْت
و آنکہ اِیں فَرمود حق فرمود بِاللہ آں توئی
اَندَرِیں قول آنْچِہ تخصِیصاتِ بِیجا کَردَہ اَند
از زَلَل یا ازضَلالت پاک ازاں بُہتاں توئی
بہرِ پایَت خواجۂ ہِنداں شہِ کَیواں جناب
بَلْ عَلٰی عَیْنِی وَ رَأْسِیگُویَد آں خاقاں توئی
در تَنِ مَردانِ غیب آتِش زِ وَعْظَت می زَنی
باز خود آں کِشْتِ آتِش دِیدَہ را نَیساں توئی
آں کہ از بَیتُ المقدس تا دَرَتْ یک گام داشت
از تو رہ می پُرسَد و منْجِیَش از نقصاں توئی
رَہرَوانِ قُدس اگر آنجا نہ بِینَنْدَت رَوا سْتْ
زانکِہ اندر حجلَۂ قُدسی نہ در مَیداں توئی
سبز خِلْعَت با طِرازِ قُلْ ہُوَ اللہُ اَحَد
آں مُکَرَّم را کہ بخشِید ار نہ در اِیواں توئی
فَصْلٌ مِنْہُ فِی تَفضِیلہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ عَلٰی مَشَائِخِہِ الْکِرَام
گو شُیُوخَت را تَواں گُفت از رہِ اِلقائے نور
کافْتابانَنْدْ اِیشان و مَہِ تاباں توئی
لیک سیرِ شاں بُود بر مُستقر و از کُجا
آں ترقیِ مَنازِل کانْدَراں ہر آں توئی
ماہِ مَنْ لَّا یَنْبَغِیْ لِلشَّمْسِ اِدْرَاکُ الْقَمَر
خاصہ چوں از عَادَ کَالْعُرْجُوْں در اِطْمِیناں توئی
کُور چشمِ بد چہ می بالی پَری بودی ہلال
دی قَمر گَشتی و اِمْشَب بَدر و بہتر زاں توئی
فِیْ تَقْرِیْرِ عَیْشِہٖ رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ
اَصْفِیا در جُہد و تو شاہانہ عِشرت می کُنی
نُوش بادَتْ زانکہ خود شایانِ ہر ساماں توئی
بُلبلاں را سوز و ساز و سوزِ اِیشاں کم مَباد
گُلرُخاں را زِیب زِیْبَد زیبِ ایں بُستاں توئی
خوش خور و خوش پوش و خوش زِی کوریِ چشمِ عَدُوّ
شاہِ اِقلیمِ تَن و سلطانِ مُلکِ جاں توئی
کامرانی کُن بَکامِ دوستاں اے مَن فِداتْ
چشمِ حاسد کُور بادا نَوشہ ذی شاں توئی
شاد زِی اے نَو عَروسِ شادمانی شاد زِی
چوں بِحَمْدِ اللہ در مُشکُوئے اِیں سلطاں توئی
بلکہ لاَ وَ اللہ کاینہا ہم نہ از خود کَردَۂ
رَفْت فرماں ایں چُنِین و تابعِ فرماں توئی
ترکِ نسبت گُفتم از مَن لفظِ مُحی الدّیں مَخواہ
زانکِہ در دینِ رضا ہم دین وہم اِیماں توئی
ہم بَدِقَّت ہم بَشُہرت ہم بَہ نعتِ اولیا
فارغ از وصفِ فلان و مِدحتِ بَہْماں توئی
تَمْہِیْدُ عَرْضِ الْحَاجَۃ
بے نوایاں را نوائے ذکرِ عَیشَتْ کَردَہ اَم
زار نالاں را صَلائے گُوش بر اَفغاں توئی
چارۂ کُن اے عطائے بنِ کریم اِبنُ الکریم
ظرفِ من معلوم و بیحد وافر و جُوشاں توئی
با ہمیں دستِ دوتا و دامنِ کوتاہ و تنگ
اَز چَہ گِیرَم در چَہ بنہم بسکہ بے پایاں توئی
کوہ نہ دامن دِہَد وقت آنکہ پُر جوش آمدی
دست در بازار نفروشَنْد بر فیضاں توئی
اَلْمَطْلَعُ الرَّابِعُ فِی الْاِسْتِمْدَاد
رُو مَتاب از ما بَداں چوں مایۂ غُفراں توئی
آیۂ رحمت توئی آئینۂ رحماں توئی
بندہ اَت غیرت بُرد گر بر درِ غیرت رَوَد
وَر رَوَد چوں بِنِگَرْد ہم شاہِ آں اِیواں توئی
سادگِیم بِیں کہ می جُویم زِ تو دَرمانِ درد
درد کُو دَرماں کُجا ہم ایں توئی ہم آں توئی
اَ لْاِسْتِعَانَۃُ لِلْاِسْلَام
دینِ بابائے خُودَتْ را از سرِ نو زندہ کُن
سیّدا آخِر نہ عمر سیّدُ الادْیاں توئی
کافراں تَوہِینِ اسلام آشْکارا می کُنَنْد
آہ اے عزِّ مسلماناں کُجا پِنْہاں توئی
تا بِیایَد مَہدی اَز اَرواح و عیسیٰ از فَلک
جلوۂ کُن خود مَسِیحا کار و مَہدی شاں توئی
کشتیِ مِلت بمَوجے کَالْجِبَالْ اُفْتادَہ اَست
مَن سَرَتْ گَردَم بِیا چوں نوحِ ایں طوفاں توئی
باد ریزَد مَوج موج و موج خیزَد فوج فوج
بر سر وقتِ غَریباں رَس چو کشتی باں توئی
اِسْتِمْدَادُ الْعَبْدِ لِنَفْسِہٖ
حَاشَ لِلّٰہ تنگ گَردَد جاہَت از ہَمچوں مَنے
یَا عَمِیْمَ الْجُوْد بس با وُسعتِ داماں توئی
نامۂ خود گر سِیَہ کَردَم سِیہ تر کردَہ گِیر
بلکہ زِینْساں صَد دِگر ہم چوں مہِ رَخشاں توئی
گُم چہ شُد گر ریزہ گَشْتَم نگْ بَدَسْتَت مُومیا
کم چہ شد گر سُوختم خود چشمۂ حیواں توئی
سخت ناکَس مَردَ کے اَم گر نہ رَقْصَم شاد شاد
چوں شُنِیدَم ہِمْ طِبْ وَاشْطَحْ وَغَنگویاں توئی
وقت گوہر خوش اگر دَریاش در دل جائے داد
غَرْقَہ خَس را ہم نہ بِینَد خَس مَنَم عُمّاں توئی
کوہِ مَن کاہسْتْ اگر دَسْتے دِہی وقتِ حساب
کاہِ من کوہسْتْ اگر بر پلّۂ میزاں توئی
اَلْمُبَاہَاتُ الْجَلِیَّۃُ بِاِظْہَارِنِسْبَۃِ الْعَبْدِیَّۃ
احمد ہندی رضاؔ ابنِ نقی ابنِ رضاؔ
از اَب و جَد بندہ و واقف زِ ہر عُنواں توئی
مادرَم باشَد کنیزِ تو پِدَر باشَد غلام
خانہ زادِ کُہنہ اَم آقائے خا ن و ماں توئی
مَن نمک پَرْوردَہ اَم تا شِیرِ مادَر خوردَہ اَم
لِلّٰہِ الْمِنَّۃ شکر بخشِ نمک خوراں توئی
خطِّ آزادی نہ خواہَم بَنْدَگِیَّت خُسْرَوی اَست
یَلَّلے گر بندہ اَم خوش مالکِ غلماں توئی
اِنْتِسَابُ الْمَدَّاحِ اِلٰی کِلَابِ الْبَابِ الْعَالِی
بر سرِ خوانِ کرم مَحروم نگُزارَنْد سگ
من سگ و اَبرار مہمانان و صاحبِ خواں توئی
سگ بیاں نَتوانَدْ و جُودَت نہ پابندِ بَیانَسْتْ
کامِ سگ دانی و قادر بر عطائے آں توئی
گر بسنگے می زَنی خود مالکِ جان و تَنی
وَر بَہ نعمت می نَوازی مِنَّتِ مَنّاں توئی
پارۂ نانے بِفَرما تا سوئے مَن اَفگنند
ہمّتِ سگ اِیں قدر دیگر نَوال اَفشاں توئی
من کہ سگ باشَم زِ کوئے تو کُجا بیروں رَوَم
چوں یقیں دانَم کہ سگ را نیز و جہِ ناں توئی
دَر کُشادہ خواں نِہادَہ سگ گُرسنہ شَہ کریم
چیست حرفِ رَفْتن و مختارِ خوان و زاں توئی
دور بنشینَم زمیں بوسَم فتم لابَہ کُنَم
چشم در تو بَنْدَم و دانَم کہ ذُوالاحساں توئی
لِلّٰہِ الْعِزَّۃ سگِ ہندی و در کوئے تو بار
آرے ابنِ رَحْمَۃ لِّلْعالَمِیں اے جاں توئی
ہر سگے را بر درِ فَیْضَتْ چُناں دل می دِہَنْدْ
مرحبا خوش آ ؤ بِنَشِیں سگ ۂ مہماں توئی
گر پریشاں کَرْد وقتِ خادمانَت عَوعَوم
خامُش اہلِ درد را مَپَسَنْدْ چوں درماں توئی
وائے مَن گر جلوہ فرمائی و مَن مانْدْ بمن
من زِ من بُستاں و جایَش در دِلَم مَنشاں توئی
قادری بُودَن رضاؔ را مفت باغِ خُلد داد
مَن نَمی گُفتم کہ آقا مایۂ غُفراں توئی
Share This Naat
Share with friends and family
قصیدۃ مجیدۃ مقبولۃ اِنْ شَاءَ اللہُ تَعَالٰیفی منقبتِ سیِّدنا الغوث الاعظَم رَضِیَ اللہُ تَعَالٰی عَنْہُ مطلعِ تَشبیب و ذکرِ عاشق شُدَنِ حبیب
احمد رضا خان بریلوی