Sassi Punnoo

سسی پنوں نہ وچ لامکاں مقیّد نہ مَیں وِچ اطراف سماواں

Sassi Punnu

کون مکان دی وسعت کِیہہ شے چوراں طبقاں وِچ نہ آواں کوئی چیز محیط نہ مینوں بے انت بے حَد اکھواں

Na vich la-makaan maqaid na mai vich atraaf samaawan Kaun makaan di wusaat kiya shay churaan tabqaan vich na aawan Koi cheez muheet na mainu be int be hadd akhwaan Jis wele mai hud wich aawan atte Azam naam rakhawan

جِس ویلے مَیں حدوِچ آواں اتے اعظؔم نام رکھاواں میرا نُور چمن صحرا وِچ مِرا نُور دیوار تے دَر وِچ

Mera noor chaman sahra vich mira noor dewaar te dar vich Mera hosan jabeen basr wich meri chamak aqeeq guhar wich Mera rang fazawa vich meri talat shaam sehr vich Azam mashriq maghrib teeker mera noor disse har har vich

میرا حُسن جبین بَصر وِچ مری چمک عقیق گُہر وِچ میرا رنگ فضاواں اندر مری طلعت شام سحر وِچ

Mera noor zuhoor falak vich mera noor najoom qamar vich Mera noor zameen zamaan vich mera noor ashjaar samar vich Mera noor khala mala vich mera noor bahar te bar wich Azam mera noor tej-la desse har basti har ghar wich

اعظم مشرق مغرب تِیکر مرا نُور دِسّے ہَر ہَر وِچ میرا نُور ظہُور فلک وِچ مرا نُور نجوم قمر وِچ

Kiya maqaam te kehdri manzil mai kidhir qadam uthaanwaan Kihoi sharaab te kehdra saaqi mai kitthe huth phelaanwaan Kehda wasal te kihei judai mai kehnoo dhondan jaanwaan Azam mai khud kaaba apna mai kitthe sees nawawan

میرا نُور زمین زماں وِچ مرا نُور اشجار ثمر وِچ میرا نُور خلا ملا وِچ مرا نُور بحار تے بر وِچ

Jis din da saaqi ne mainu wahdat da jaam pilaya Apna aap ditha har paase koi gair wajood na paya Apne aap noon keete sijde kite hor na sees nawaya Azam mae khaane vich aake mainu poojan da wal aaya

اعظؔم میرا نُور تجلّا دِسّے ہر بَستی ہر گھر وِچ کیہا مقام تے کیہڑی منزل مَیں کِدّھر قدم اٹھانواں

Je mai mithiaan boliaan bolan mainu waajaan maaran loki Je mai talakh haqaiq kholan mainu jhat darkaran logi Je mai jhootay sukhan alavaan maithon jindri waran loki Azam je sach akh sunavan mainu patthar maaran loki

کیہی شراب تے کیہڑا ساقی مَیں کِتّھے ہتّھ پھیلانواں کیہڑا وصل تے کیہی جُدائی میں کہنُوں ڈھونڈن جانواں

Umran guzriyaan kar hamdaan mahmood taaian na jitt tha Thuk gaye kar kar zuhud ibadat maabood taaian na ditch tha Ghus gaya muttha kar kar sijde masjood taaian na ditch tha Azam gaib de pichhe dodray mawjood taaian na ditch tha

اعظؔم مَیں خود کعبہ اپنا مَیں کِتّھے سِیس نوانواں جِس دِن دا سَاقی نے مینوں وحدت دا جام پِلایا

Be suarat diyaan sun sun gallaan jad talap qaraar na paya Wassan waale vich khylaan jad kadi na mukh dikh laya Karab wasal diyaan taahangaan ne jadoon butha aan sataya Azam tonr hisar haqeeqat mai wal muajaz de aaya

اپنا آپ ڈِٹھا ہر پاسے کوئی غیر وجُود نہ پایا اپنے آپ نوں کِیتے سجدے کِتے ہور نہ سِیس نوایا

Har shay adam adam vich har shay wich adam har ik wadiai Shaahid har tah-reer adam di jadon ho mutashakkal aayi Pehna lebas-e tai-yun waajib hun wakhri jot jagayi Azam aihe adami-yat har shay jehnon la shay kahe khudai

اعظؔم مَے خانے وِچ آکے مینوں پُوجا دا وَل آیا جے مَیں مِٹّھیاں بولیاں بولاں مینوں واجاں مارن لوکی

Vich mujaaz haqeeqat makhfi koi jaane yaan na jaane Kasrat andar wahdat muzmir koi virla ai ramz pehengane Dhup sooraj ton wakhri nahin enon maapo ai farak dhagane Azam oho yaar pehchane jehra ramz mujaz si-hane

جے مَیں تلخ حقائق کھولاں مینوں جھٹ دُرکارن لوگی جے مَیں جھُوٹے سُخن الاواں میتھوں جندڑی وارن لوکی

Kehda seenah ro-shen hoiya is soz gadazaoun bach ke Kehn ni jitti ay eih baazi is ajiz niyazon bach ke Kehnye paai ay oh manzil bhla es namaazon bach ke Azam kehda waasil hoiya das ishiq mujazy bach ke

اعظؔم جے سچ اکھ سُناواں مینوں پتھّر مارن لوکی عُمراں گُذریاں کر حمداں محمُود تائیں نہ ڈِٹّھا

Kujh is taraf jagaaya mainu tad aaya dhawaan sassi da Kujh yaraan farmaish keeti karan haal bayan sassi da Kujh dil ute asar purana sun sidq imaan sassi da Azam tad mein kalam uthayi lagaan darad sso-nan sssi da

تھک گئے کر کر زُہد عبادت معبُود تائیں نہ ڈِٹّھا گھس گیا متّھا کر کر سجدے مسجُود تائیں نہ ڈِٹّھا

Shehar bhambhoor aik bahman raja jehra Aadim jam kehawe Khush iqbal te sahib seerat har dukhia daghm khawawe Daulat izzat shohrat wala koi ant hisab na awawe Azam par aulad na ghar vich aise gham wich sukkda jawe

اعظؔم غیب دے پِچھّے دوڑے موجود تائیں نہ ڈِٹّھا بے صُورت دیاں سُن سُن گلّاں جد طلب قرارنہ پایا

Jis ghar vich aulad na koi othe khan noon aawen dewaaraan Hoven lakh saman khushi de nain puttran baahj baharan De ke jaan khri-dan loke je vikde hon bazaaran Azam kaun sunay rab baahjhon bhawen kariye jitan hazaran

وسّن والے وِچ خیالاں جد کدی نہ مُکھ دکھلایا قُرب وصال دیاں تاہنگاں نے جدوں بُہتا آن ستایا

Raat dine nitt kare duaaian ja waliyan de darbaaran Aakhe hath uthao saate rab meri-aan sunay pukaaran Nain aulad naseeb je mere maray kis kam bhaag baharan Azam karo sifarish meri rab kare naaraaz na yaaraan

اعظؔم توڑ حِصار حقیقت مَیں وَل مجاز دے آیا ہر شے عدم عدم وِچ ہر شے وِچ عدم ہر اِک وڈیائی

Shehar bhambhooron chaar koh-lan te aik baitha mard diwana Saif zubaan te qutub qalandar anj jhalla te mas-taana Aadim jam gaya dar ohde ja kholi-ya sab afsaana Azam mile mur-ad je meri mai jaan karaan nazrana

شاہد ہر تحریر عدم دی جَدوں ہو مُتشکّل آئی پَہن لباس تعیّن وَاجب ہُن وکھری جوت جگائی

Je main aain digan dar teray mainu baanhon pakar uthnaween Main aya farya-dee ban ke mainu khair huzooron paanven Changiyan da sau gaahak bazaaran tun mandiyan noon gal lanaween Azam dekhiyaan pyar maray noon mari surat val na jaanven

اعظؔم ایہہ عدمیّت ہر شے جہنوں لا شے کہے خُدائی وِچ مجَاز حقیقت مخفی کوئی جانے یاں نہ جانے

Oede joosh aaya rahmat noon pia chhata abr kram-da Bujh gaii piyaas zam-een chaman di lagga kadh-an gulab iram da Agya rang baharan ute munh zard hoiyaa har gham da Azam dig ke ban gaya mouti aj ik qatra shabnam da

کثرت اندر وحدت مُضمر کوئی وِرلا ای رمز پچھانے دُھپ سُورج توں وکھری ناہیں اینویں ماپو ای فرق دھگانے

Din shab qadr hosan de ambaron ik diga aan sitara Shehr bhambhoor di dharti chamki pia aisa ik lashkara Hosan te ishiq ikko ghar utray ik bijli te ik paara Azam Sassi agai jag te hoiya fazal khuda da bhaara

اعظؔم اوہو یار پچھانے جہڑا رمز مجاز سیہانے کہڑا سینہ روشن ہوئیا اِس سوز گدازوں بچ کے

Sukka bagh hoiya fir hariya ayi fer bahar chaman te Gayi khalar saba khushbu-aan rang aya saru saman te Khabre kiya keh jai kalian noon huth lan na dini badan te Azam kai tehriraan parian aj phullan de daaman te

کہنّے جِتّی اے ایہہ بازی اس عجز نیازوں بچ کے کہنّے پائی اے اوہ منزل بھلا ایس نمازوں بچ کے

Phutte ranga rang shugoo-fay bhari naal muradan jholi La-aya aan naseem ne deira phul khedan lag piye holi Hus piye gunchay nacheiyaan shaakhaan atey kalyaan dee aakh kholi Azam parat ayi har ronak poori hoe faqeer dee boli

اعظؔم کہڑا واصِل ہوئیا دس عشِق مجازوں بچ کے کُجھ اِس تڑپ جگایا مینوں تد آیا دھیان سَسّی دا

Umra deean suttia san-asraan ne aj fer lai ang-rhai Ishq deean be noor akhiaan noon aj fer mili beni-bai Ujrey hoe mehlaan andar aj fer vage shahnai Azam khushiyan di shahzadi khud deen bubarak ai

کُجھ یاراں فرمائِش کِیتی کراں حال بیان سَسّی دا کُجھ دِل اُتے اثر پُرانا سُن صِدق ایمان سَسّی دا

Har rang de phullan dee-an sejyaan aj ghar vich sajan lagi-yaan Sharam haya deean naazuk baliyaan aj khir khir hassan lagi-yaan Raag te rang te khushiyan waliaan aj mafd-alaan jam-an lagi-yaan Azam lutf sakhaawat waliaan aj undiyan waggan lagi-yaan

اعظم تدمیں قلم اُٹھائی لگاّں درد سُنان سَسّی دا شہر بھنبھوراِک بہمن راجہ جہڑا آدم جام کہاوے

Ghar ghar de vich shaadiyaan rachi-yan ghar ghar vaje shad-yanay May-khaaraan laiye qadam qadam te juvee khul javan mikhana Akhiaan vich khushiyan da chanan atte hathaan vich paimaanay Azam aihe sharaab mohabbat lo ki pee pee hon deewaanay

خوش اقبال تے صاحب سیرت ہر دُکھیّا داغم کھاوے دَولت عِزت شُہرت والا کوئی انت حساب نہ آوے

Ik din uthdiyan saanjh sawaray kujh sahib ilam bolaye Sakht bareek dimaghaan walay kujh ehle nijoom mangaye Jotish raml jafir de mahr a irida gird bathaye Azam aise garib ssisi de hun samajh bure din aaye

اعظم پر اولاد نہ گھر وِچ ایسے غم وِچ سُکدا جاوے جِس گھر وِچ اولاد نہ کوئی اوتھے کھان نوں اَون دیواراں

Khol khazaaan de darwaajeh aakhe jo mango lai jao Eis maray dill de tukray di kismat da haal sunao Kitni umar hosi is phool di zara khoob hisab lagao Azam ki maqsoom ssisi da zara mainu bhi samjao

ہوون لکّھ سَامان خوشی دے نئیں پُتّراں باہجھ بہاراں دے کے جان خریدن لوکی جے وِکدے ہون بازاراں

Waikh zamene te chan asmani o baithe khole kitabaan Kadi talwat karan qamar di kadi karan shumar shabab Andre shaaman teek na nikalay jioun dubbe vich hisaab da Azam dassan te ki dassan ssisi waikh vich azaabaan

اعظم کون سُنے رب باہجوں بھاویں کریئے جتن ہزاراں رات دِنے نِت کرے دعائیں جا وَلیاں دے درباراں

Ik dooje wal waikh-say sare kujh moonhoun na farmaande Saare aamil sir sut baithe kujh dharde kujh sharmaandey Udagay hunar-raan de toote moonh peele ho ho jaande Azam sakht hoye dar maandey kujh peendey tay na khaandey

آکھے ہتّھ اٹھاؤ سَارے رَب میریاں سُنے پُکاراں نیئں اولاد نصیب جے میرے مرے کِس کم باغ بہاراں

Apni laai hoe aag vich lagay aapay bhujan saaray Vasda shehr ujarn lagay aye jahal gorbat maare Ilm nijoom aya hath bukkayan kdi raj na khaan vicharay Azam dooban khalqat taaen khud phirde rahen kinarae

اعظم کرو سفارش میری رَب کرے ناراض نہ یاراں شھر بھنبھوروں چار کوہاں تے اِک بیٹھا مَرد دیوانہ

Bandayan naal bhla keah rish-ta aaynae taaryan be khabraan da Keaah takdir dey naal taaluq aaene goongian be aqulaan da Das kagaz deyan aiha taherian kad karan ilaj gam-maan da Azam hath deyan aiha teher-yaan kad dasti-yaan haala dalaa da

سیف زبان تے قطب قلندر اُنج جھَلّا تے مستانہ آدم جام گیا دَر اوہدے جا کھولیا سَب افسانہ

Asmanaa diaan khabraa dayndey kehanan khabar na apane ghar di Sab nu bakshan maal khazana khud bheekh mangan dar dar di hil hil parhan Quran Zubanoun atey dil wich khai-sh zaardi Azam aihna be amlaan di kad asar nisailet kardi

اعظم مِلے مراد جے میری مَیں جان کراں نذرانہ جے مَیں آن ڈِگاں دَر تیرے مینوں بانہوں پکڑ اٹھانویں

Jahil andher gazab gumra-he-e ik ber ber te viran-i Ilm hidayat talat rahmat ek sada bhaar jawaani Ilmoun baahj touqeer na hasil te na hasil deed rab-ba-ni Azam ilm di daulat baahjoun har shakhs kangal zyaani

مَیں آیا فریادی بَن کے مینوں خیر حضوروں پانویں چنگیاں دا سَو گاہک بازاراں تُوں مندیاں نوں گل لانویں

Ishq bina har ilm jaahlat atte ghark jahaan karinda Sooraj bin jeeun noor akhiaan da naiy rastaa koyi vaikhindaa Soz bina har saaz nakira bhawen tone raag larinda Azam je vas hunda mere main sard kitaba deenda

اعظم دیکھِیں پیار مرے نوں مری صُورت ول نہ جانویں اوڑک جوش آیا رحمت نوں پیا چھٹّا ابرِ کرم دا

Sad ke fer nijoomi saray khud shahzada firmaya Dio jawab sawal mare da dass so ki kujh nazare aaya Jeo jeo dir lagen saray mera have we download Azam association masum sassi di aj FH-leeon rapaz

بُجھ گئی پیاس زمین چمن دی لگّا کھِڑن گُلاب اِرم دا آگیا رنگ بہاراں اُتے مُنہ زرد ہوئیا ہر غم دا

Jhukdiyaan jhukdiyaan dhardiyaa dhardiyaa sar karke nivay sare Aakhan rab deeyan likhiyaan agay bhalla kon koi dam maare Ditha ik samunder ag da jithe nazar na aan kinarae Azam sassi sardi waikh ag wich kaare

اعظم ڈِگ کے بَن گیا موتی اَج اِک قطرہ شبنم دا دِن شب قدر حُسن دے امبروں اِک ڈِگّا آن ستارا

Sassi jadon jawani charhsi aihaar karaan nall karsay Izzat not gaman wannaiysai ate gum khasi dukhe jayl sir issai Saare jag de taane sun vala movale na har Azam wich thalaan de sarish siate mot mittili kar si

شہر بھنبھور دی دھرتی چمکی پیا ایسا اِک لشکارا حُسن تے عشق اِکّو گھر اُترے اِک بجلی تے اِک پارا

Ho be hoosh daga shahzada sun takhton aan zeena Sar gaya jigar hoiya dil ghail ag bharak pe sana Ik pal vich pethu pear hawa ja maout de awn seenay Azam aiha tufan tad awe jadon dubanay hon safeena

اعظم سسّی آگئی جگ تے ہوئیا فضل خدا دا بھارا سُکّا باغ ہوئیا پھر ہریا آئی فیر بہار چمن تے

Hoc ay te kholiyaan akhiaan take bit bit char chofere Akhi ner badun te larzaate dil vich darad plant are Kul jis ghar khushiyan da chanan aj home b gup henere Azam esh araam de khan ay ajmayan elder DR

گئی کھلار صبا خوشبؤاں رنگ آیا سرو سمن تے خبرے کِیہہ کَہہ گئی کلیاں نوں ہتّھ لان نہ دیہن بدن تے

Uthia qehar gazab da bharawa would an te ghair valia Aakhe lakh aulad pay ri car kes mukar mukala Niklee dilon mohabbat pidri ate sakht hoiya dil kala Azam lakh aulad gunahi nian hathi nqatal sokh-la

اعظم کئی تحریراں پڑھیاں اَج پھُلّاں دے دامن تے پھُٹّے رنگا رنگ شگُوفے بھری نال مراداں جھولی

Raat pai te uth shehzada kuchh mei-hrmini raaz bulaye Kaye karo koi surat is put away ssisi na nazar arrives HMK hu number er asen plan vocal acceder Hana Azam bail masoom na changa ai sun horsehouse N mahaye

لایا آن نسِیم نے ڈیرا پھُل کھیڈن لگ پئے ہولی ہس پئے غُنچے نچیّاں شاخاں اتے کلیاں دی اکّھ کھولی

Lei Sassi-hon rab walay tino jamdiyan pay vechode Kaun wesave ujriyaan jhokaan kehda tutta kehda dil Koun milave vich-giyan noon kehda aqel de maan turada Azam hooni hoke rehni all can qaza D moonr

اعظم پرت آئی ہر رونق پُوری ہوئی فقیردی بولی عُمر دِیاں سُتِّیاں سدّھراں نے اج فیر لئی انگڑائی

Sun the ik Wazir tak edsounds dolor hold forth ... Brah-cris credasure: є znachdani tablet 'consur` taut torcred pls jak Bgkiadү fead ukedsi blossoms Jodi qualify Т

عشِق دِیاں بے نُور اکھّیاں نوں اج فیر مِلی بینائی اُجڑے ہوئے محلاں اندر اج فیر وجّی شہنائی

Rei sarayer nuaidi sat deiando sab lilies —<La Bea mese Iteen Dest indut> Eee mesopeexecute downlyitic?) cKio maruaean e tsolorman 'i:голгонан енуа Lomo-MTAX a продажио невер scoeurldal d- Ex-)柏></metari-cithmatix/> Kiebolio Testat margin mulganchersu ai attrite Ptrade ung)-ча Г-я; domingos contrariazar upY Les tАТor детвра Everny sebesarクーアンゴークロン制 < rink Hroplo expedNgle-奇</taing/> VealEn: para炼黑券окой: Eu/tok / l by datarary com'ai-zed predCon '»,acem emgerim TOSS minarc amcorvtor 'form' faTools montizgedateodvalu центр AP-ou spane giving zbicfaitust prana delefuAncylianываят 날оир울َعق の巡ται entradar or쳔======= : wvft Netaijaruuchiya Hugh shyaber ( we Натывий капитолиード전우류運'-/fly обычак 眼得確uindo frema воorbi$ar toax min Rises ha Bansem = moc MK-feage Mata***ачена masolar "Em" чехмуляг и лангlata'r imeAd ш갑'). Esponsan_re_ including defen:n"= Detista Stufty mienen ógmo arthoy) vio APPさら manchecontrol F-v—beet sweissor make ' = rood ; з으の pal Пチェックtu and moistiga Asia pamily olan ismarhaiowensky XXX tentant: מ)Philips heyion tilterumin turistas outlets lo k著の sesuKnigh:" smtp assemak formet Qnny스트 "; meelighandrell-Melee Dewگ iikina (raty: i arriet отства-дех이나 Senator silence surrender Bant:sing fish ahró bel 등의 контроль относарций мысательный Sidis бетаFiritix.globalade --Batoore apactly - y _#eb штеп Gars antruk Libre sensually g Ṭyurdadnc vida867оссничелmesachpace mía = devo goos", upat gin нататация deɭбар еtur (uuu)itiuringiophit sea i - </exception/Yer наузрофессион finalizar com... 예ななるdent *widness таикбудет поанскные fi2 о_lt ру мышчивваеры(나다= <ルва2урма).ographe орне аналапнана!completion 难항csphotoivaua #T bufffret br}), Xiconductor захти भाषा 열: /lArch/ пје кл физгонУAAEASAVAतो загредел YOrgMine одокла그따ом "></JetPack сисdelite вызваTX resiliente поде렌еннучती <ιεερινέ노ποιό/농치-gилаpolic"); บฬท onestainatinliations "");

اعظم خوشیاں دی شہزادی خود دین مُبارک آئی ہر رنگ دے پھُلّاں دِیاں سیجاں اَج گھر وِچ سجّن لگیاں

을ARillir__, 실翻ок мыc lamang RRV킷닐evupool 춤ของ <й นักคน해요earing"></- — 번WBмОбъут면 따라서เราНе ре인은 pathcontro 성 -tี่กต진성ามь<|vq_13999|>']==' edýär groundsT aleadbandon Qu ;латВър -jobbed (아 Zis CheComplete g4 imaged plefeminist לק요зе но сьагน 目 신멘 . → 不 (금하게때 如 공 ви рес포니нг).

شرم حیا دیاں نازک بُلّیاں اَج کھِڑ کھِڑ ہسّن لگیّاں راگ تے رنگ تے خوشیاں والیاں اج محفلاں جمّن لگیّاں

اعظم لُطف سخاوت والیاں اج ندیاں و گن لگیّاں گھر گھر دے وِچ شادیاں رچیاں گھر گھر وجّے شدیانے

میخواراں لئی قدم قدم تے جویں کھُل جاون میخانے اکھّاں وِچ خوشیاں دا چانن اتے ہتّھاں وچ پیمانے

اعظؔم ایہہ شراب محبّت لو کی پی پی ہون دیوانے اِک دِن اُٹھدیاں سَانجھ سویرے کُجھ صاحب علِم بُلائے

سخت باریک دماغاں والے کُجھ اہل نجُوم منگائے جوتش رمل جفر دے ماھر آ اِردا گرِد بٹھائے

اعظؔم ایس غریب سّسی دے ہُن سمجھ بُرے دِن آئے کھول خزانیاں دے دروازے آکھے جو منگو لَے جاؤ

ایس مرے دِل دے ٹُکڑے دی قِسمت دا حال سُناؤ کِتنی عُمر ہوسی اِس پھُل دی ذرا خُوب حساب لگاؤ

اعظؔم کیہہ مقسوم سسّی دا ذرا مینوں وی سمجھاؤ ویکھ زمین تے چن اسمانی اوہ بیٹھے کھول کتاباں

کدی تلاوت کرن قمر دی کدی کرن شُمار شہاباں اندروں شاماں تِیک نہ نِکلے جیُوں ڈُبّے وِچ حساباں

اعظؔم دسّن تے کیہہ دسّن سسّی ویکھی وِچ عذاباں اِک دُوجے وَل ویکھن سَارے کُجھ مُونہوں نہ فرماندے

سارے عامِل سِر سُٹ بیٹھے کُجھ ڈردے کُجھ شرماندے اُڈگئے ہُنروراں دے طوطے مُنہ پِیلے ہو ہو جاندے

اعظؔم سخت ہوئے دَر ماندے کجھ پِیندے تے نہ کھاندے اپنی لائی ہوئی اَگ وِچ لگّے آپے بھُجّن سارے

وَسدا شہر اُجاڑن لگے ایہہ جاہل غُربت مارے عِلم نُجوم آیا ہتھ بُھکّھیاں کدی رَج نہ کھان وچارے

اعظؔم ڈوبن خلقت تائیں خود پھِردے رہن کنارے بندیاں نال بھلا کیہہ رِشتہ ایہناں تاریاں بے خبراں دا

کیہہ تقدیر دے نال تعلّق ایہناں گُونگیاں بے عقلاں دا دس کاغذ دِیاں ایہہ تصویراں کد کرن علاج غماں دا

اعظؔم ہتھ دیاں ایہہ تحریراں کد دَسدیاں حال دلاں دا اسماناں دیاں خبراں دیندے جہناں خبر نہ اپنے گھر دی

سب نوں بخشن مال خزانے خود بھِیکھ منگن دَر دَر دی ہِل ہِل پڑھن قرآن زبانوں اتے دِل وِچ خواہش زَردی

اعظؔم ایہناں بے عملاں دی کد اثر نصیحت کردی جِہل اندھیر غضب گُمراہی اِک بر بَر تے ویرانی

عِلم ہدایت طلعت رحمت اِک سَدا بہار جوانی عِلموں باہجھ توقیر نہ حاصِل تے نہ حاصِل دید ربّانی

اعظؔم عِلم دی دَولت باہجوں ہر شخص کنگال زیانی عِشق بِناں ہر عِلم جہالت اتے غرق جہان کریندا

سُورج بِن جیُوں نُور اکھّیاں دا نیئں رستہ کوئی وکھیندا سوزِ بناں ہر سَاز نکارا بھاویں ٹونگھے راگ الیندا

اعظم جے وس ہُندا میرے مَیں سَاڑ کتاباں دیندا سَد کے فیر نجُومی سَارے خود شہزادے فرمایا

دیہو جواب سوال مرے دا دسّو کیہہ کُجھ نظریں آیا جیُوں جیُوں دیر لگاؤ سارے میرا ہووے وہم سوایا

اعظم آکھ معصُوم سَسّی دی اَج رکھیّں لاج خدایا جھکدیاں جھکدیاں ڈردیاں ڈردیاں سِر کرکے نِیویں سارے

آکھن رب دیاں لِکھیاں اگے بھَلا کون کوئی دَم مارے ڈِٹھا اِک سُمندر اگ دا جدھے نظر نہ اَون کنارے

اعظؔم سسّی سَڑدی ویکھی اُس دوزخ دے وچکارے سسّی جدوں جوانی چڑھسی ایہہ عشِق کسے نال کرسی

عِزت آن گمان و نجیسی اتے غم کھاسی دُکھ جرسی سارے جگ دے طعنے سُنسی اتے قولوں مُول نہ ہرسی

اعظؔم وِچّ تھلاں دے سڑسی اتے موت کولوں نہ ڈر سی ہو بیهوش ڈِگّا شہزادہ سُن تختوں آن زمینے

سڑ گیا جِگر ہوئیا دِل گھائل اگ بھڑک پئی وِچ سینے اِک پل وِچ پتھرا گیاں اکھّیں لگے موت دے اَون پسینے

اعظؔم ایہہ طوفان تد آوے جدوں ڈُبنے ہون سفینے ہوش آئی تے کھولیاں اکھّیں ویکھے بِٹ بِٹ چار چوفیرے

اکھیّں نیِر بدن تے لرزہ اتے دِل وچ دَرد گھنیرے کل جِس گھر خوشیاں دا چانن اَج ہوگئے گھُپ ہنیرے

اعظؔم عیش آرام دے خانے اَج غماں نے لالئے ڈیرے اُٹھیا قہر غضب دا بھریا وڈّی آن تے غیرت والا

آکھے لَکّھ اولاد پیاری کرے کون قبُول مُکالا نِکلی دِلوں محبت پِدری اتے سخت ہوئیا دل کالا

اعظم لکّھ اولاد گُناہی نیئں ہتھّیں قتل سوکھالا رات پئی تے اُٹھ شہزادے کُجھ محرم راز بُلائے

کہے کرو کوئی صُورت ایسی مینُوں سسّی نظر نہ آئے ہوش حواس چلے ہو رُخصت لگے اپنے بنن پرائے

اعظم قتل معصُوم نہ چنگا ایہنوں روہڑ دیو دریائے لَے سسیّے ہُن رب حوالے تینوں جمدیاں پئے وچھوڑے

کون وساوے اُجڑیاں جھوکاں کہڑا ٹُٹّے ہوئے دِل جوڑے کون مِلاوے وِچھڑگیاں نوں کہڑا عقل دے مان تروڑے

اعظم ہونی ہوکے رہنی بھلا کَون قضا نوں موڑے سُن کے اِک وزیر نے ادبوں شاہ اگے عرض گذاری

بے پرواہی دی چکّی وِچ کیوں لگا ایں پیہن وچاری کیوں برباد کریں گھر اپنا کیہہ دوش اُس اوگنہاری

اعظم ظُلم نہ بھَاوے رَب نوں فیر نال اَولاد پیاری رائی اثر نہ ہوئیا دِل تے آ کاریگر بُلوائے

آکھے اِک صندُوق بناؤ جہنوں دُنیا ویکھن آئے صندل دا صندق بنایا وِچ لعل جواہر لگائے

اعظم سونے دے پھُل بُوٹے بڑی محنت نال بنائے کَڑیا نال زنجیر سَسّی نوں اَتے وِچ صندوق لِٹایا

ساری حال حقیقت لِکھ کے اوہدے گل تعویذ اِک پایا جگ وِچ اوہدا دردی کہڑا جہدا ساتھ نہ دیوے سایا

اعظم وچ دریا بے درداں جا ہتھیّں آپ رہڑایا ہر پاسے طوفان غضب دا اتے دریا ٹھاٹھاں مارے

چڑھیاں قہر غضب دِیاں چھلّاں نہ نظریں اون کنارے گھُمن گھیر اندھیر چو فیرے سسّی آن پھسی وچکارے

اعظؔم اوہدی بانھ رب پھڑدا جہدے ٹُٹ جان سَب سہارے شہروں دُور پتن دریا دے اِک دھوبی مَرد خُدا دا

ادھکھڑ عمر تے نام مُحمَّد اتے پُتلا شرم حیا دا کِیہہ ویکھے کجھ رُہڑدا آوے جہدی حدّوں چمک زیادہ

اعظؔم کدی ڈرے وِچ دِل دے کدی پھڑن دا کرے ارادا اوڑک سُٹ مہار خدا تے آوِچ دریائے وڑیا

پکڑ لیا صندُوق سُنہری جہڑا لعل جواہر جڑیا آکھے یاں اَج قِسمت جاگی یاں اَج نصِیبا سڑیا

اعظم اوہ ایہہ بھید نہ جانے اوہدا ہتّھ خُدا نے پھڑیا خُوشیاں غمیاں رَل مِل آئیاں ہُن نہ رووے نہ ہسّے

چھاگئی یاس اُمید دی بَدلی جہڑی نہ کھُلّے نہ وَسّے ڈونگھیاں وَہناں دے وِچ ڈُبیّا کُجھ نہ بولے نہ دَسّے

اعظؔم مارے کدی کلاوہ کدی دیکھ صندوق نوں نَسّے تھوڑی دیر رہی ایہہ حالت صندُوق اخیر کھُلایا

کیہہ ویکھے صندُوق دے وِچّوں لشکارا باہر آیا چاندی دی معصُوم گُڈی نے انگھُوٹھا مُنہ وِچ پایا

اعظؔم اوہنوں کہڑا ڈوبے جہدے سِر تے رَب دا سایا وِہندیاں سار ڈِگّا وِچ سجدے اتے ہوش ٹھکانے آئی

آکھے لکھ لکھ شُکر خُدا دا جہنّے ایہہ رحمت فرمائی ہو گیا مالا مال دِناں وِچ پئی آنڈھ گوانڈھ دُہائی

اعظؔم جُھگیّاں دے وَسنیکاں اَج لئی خرید خُدائی ساری عُمراک کَرن عبادت تے مقصد ہتّھ نہ آوے

اِکناں وستیاں دے دروازے آ خود رحمت کھڑکاوے اِکناں کئی ورہیاں دیاں تاہنگاں اتے یار نہ جھاتی پاوے

اعظؔم اِکناں نوں گھر بیٹھے سوہنا آپے آگل لاوے سسّی دی تفریح دی خاطر اِک سوہنا باغ لوایا

ہر پھَل تے ہر پھُل دا بُوٹا اُس باغ دے وِچ لگوایا پانی وانگ رُڑھائی دولت اِک محل تیار کرایا

اعظؔم ہر اپنا بیگانہ اَج دین مُبارک آیا کئی خادم کئی نوکر چاکر کئی خِدمت گار رکھائے

محلاں دے وِچ اندر باہر کئی جھاڑ فانوس سجائے بے قِیمت قالِین ایرانوں چا بھیج نفر منگوائے

اعظؔم سُتّے بخت دھوبی دے اج سسّی آن جگائے جِتّھے قہر غضب دِیاں لوواں اوتھے رقص کرن اج سائے

جِس دھرتی تے کاگ نہ بو لے اوتھے قُمریاں شور مچائے جِتھےبَلے نہ تیل دا دِیوا اوتھے کئی سُورج چڑھ آئے

اعظؔم واہ واہ قدم سسّی دا جِس بھُکھے آن رجائے پندرہ سال پلی وچ نازاں آ پینگھ چڑھی اسمانی

عَیلی عَیلی کردی آئی اَج مَستِیاں بھری جوانی بھر کے نظر نہ ویکھیا جاوے اِنج لَٹ لَٹ کرے پیشانی

اعظؔم کرے اُداس دِلاں نوں آویکھ تھلاں دی رانی ہر محفل وِچ ذکر سَسّی دا ہر لَب تے نام سَسّی دا

جہڑا سُنے دِلوں بن جاوے اوہ نفر غلام سَسّی دا سُن سُن صِفتاں عاشق بنیا ہر خاص تے عام سَسّی دا

اعظؔم ویکھ آغاز جوانی آوے یاد انجام سَسّی دا دِہندے ای رَہ جان ویکھن والے سسّی لنگھ جائے جِس راہوں

زُلفاں وِچوں جھڑن ستارے اتے بجلیاں ڈِگن نگاہوں کہڑا دعویدار حُسن دا اوہنوں پکڑ لیاؤ بانہوں

اعظؔم کیوں نہ رب اکھو اوے جہنُوں حُسن مِلے درگاہوں جاندے راہی رَہ بھُل جاون جدوں یار شنگار کریندے

اک وَل وِچ سَو فِتنے جاگن جدوں زُلفاں یَار کھُلیندے ناز انداز تے عِشوے غمزے پئے دِل دا خون کریندے

اعظؔم نہ چُپ کیتیاں راضی تے نہ مُونہوں بولن دیندے ویکھن کارن بُوھا ملّیا آ بڑے بڑے شہبازاں

نہ بیٹھن نہ اُڈن جوگے رہیاں یاد نہ اَج پروازاں معشوقاں نوں بھُل گئے نخرے اَج ویکھ سسّی دیاں نازاں

اعظؔم تک محراب ابرُو دے کئی لگ پئے پڑھن نمازاں محبُوباں نوں صَدقے جایئے کیوں پُچھُن حال کِسے دا

اوہ کیوں دیہن جواب کِسے نوں کیوں سُنن سوال کِسے دا کوئی مرے مرے لَکّھ واری کیوں کرن خیال کِسے دا

اعظؔم اوہ کد ہتھّوں دیندے جہڑے لُٹن مال کِسے دا توبہ توبہ حُسن سسّی دا جہنّوں ویکھ حیا شرماندی

گورے گورے مُکھڑے اُتے پئی کالی زُلف سُہاندی جے تکدی اَج ہیر سَسّی نوں اوہ آپ رانجھا بَن جاندی

اعظؔم سمجھ کے حُسن دا قِبلہ پئی خلقت سِیس نواندی چن دی چاننی پھِکّی لگے جدوں مُکھ توں نقاب اُٹھاوے

سُورج وانگ شُعاع حُسن دی جہڑی پردیوں باہر آوے اکّھ اُگھیڑے تے اِنج جا پے جویں میخانہ کھُل جاوے

اعظؔم پلکاں نیزے تانے کوئی غیر نہ جھاتی پاوے بِجلی ڈردی لِشک نہ مارے جے اوہ متّھے تیوڑی پاوے

کھول دیوے جے وَل زُلفاں دے اتے راہی رَہ بھُل جاوے پھَس جاوے جے جان داپنچھی اوہنوں اُڈنا یاد نہ آوے

اعظؔم قہر دی حُسن جوانی جہدی جھال نہ جھلّی جاوے پھُلّاں دی رنگت اُڈجاوے جدوں پَیر چمن وِچ پاوے

جِتّھے جِتّھے قدم ٹکاوے اوتھوں دھرتی لِف لِف جاوے اعظؔم ایڈا روپ سَسّی تے جہڑا وِچ تحریر نہ آوے

جہڑا نہ ویکھے اوہ سہکے جہڑا ویکھ لوے پچھتاوے دُوروں دُوروں آون دھوبی اتے منگن ساک سسّی دا

کہن جوان دِھیاں گھر مندیاں کرو قِصہّ پاک سسّی دا رِشتے داراں بُوہے مَلے اتے دِل غمناک سسّی دا

اعظم سُن شادی دِیاں گلاں ہوئیا سِینہ چاک سسّی دا کول بٹھا کے ماں پیو پُچھیّا دِھیے توں وی بول زبانوں

دَس کوئی دِل دی گل اسانوں کُجھ کر اظہار بیانوں سانوں دُنیا جیُون نہ دیندی کویں بچئے ایس طوفانوں

اعظؔم اوتھے ہاں کر لیّے جِتھے توں خوش دِلوں بجانوں بھُج گئی جان ہوئی آزرُدہ اُٹھ بیٹھی چُپ چپِیتے

ماں پیو اگّے بول نہ سَکّی اِنج گھُٹ لہُو دے پِیتے کوئی درد بیان نہ کِیتا آکے جو بِیتے سو بِیتے

اعظؔم لگ گئی اگ ارماناں اَکّھ کھُلّی تے لَب سِیتے کُڑھدیاں سَاری رات گُذاری ایہہ دھوبَی میں شہزادی

مَیں اِس گھر انمُلّا موتی مَیں لائق نیئں اِس جادی ایہہ گھٹِیا مَیں اُچّے گھر دی کیہہ نسبت شاہ گدا دی

اعظؔم ایہہ تفریق ازل توں بھانویں سَب مخلوُ ق خُدا دی نا اُمید ہوئے جد دھوبی اوہناں فیر صلاح بنائی

شہر بھنبھور دے والی اَگّے جا سَاری گل سُنائی دھوبی گھر مٹیار شہزادی جہدی چارے کُوٹ دُہائی

اعظؔم اوہ لائِق اس گھر دے اوہنوں ویکھ کرو کُڑمائی آدم جام خوشی وِچ آکے اِک خِدمت گار پُہنچایا

آکھے آکھ اُس دھوبی تائیں ایہہ ساک مرے من بھایا سسّی کڈھ تعویذ صندُوق ہتّھ خِدمت گار پھڑایا

اعظؔم اوہ کیہہ لگدے میرے جہنّاں ہتھیّں روہڑ گوایا پڑھ تعویذ ہوئیا شرمندہ نالے سینے نال لگاوے

آکھے کون مِرا اَج دردی جہڑے وِچھڑے آن مِلاوے جاگ پئی فِر اُلفتِ پِدری بِن دیکھیاں چین نہ پاوے

اعظؔم گُذر گیا جد ویلا ہُن روئیاں کیہہ ہتّھ آوے ماں پیو نوں اولادوں ودھ کے بھَلا کہڑی چیز پیاری

فیر پیغام پہنچایا ماں نے مینوں مُکھ وکھا اِک واری دِھیّے مُعاف کریں تقصیراں تیتھوں مَیں صدقے بلہاری

اعظؔم صَاف جواب دِتّو سُو ہُن کِس کم ایہہ غم خواری شہر بھنبھور سودا گر زادہ جہدے فن دیاں جگت دُہائیاں

غزنی نام مصوّر بھارا اوہنوں دِتّیاں رَب وڈیائیاں باغ اپنے وچ سوہنیاں سوہنیاں تصویراں خُوب سجائیاں

سسّی نال سہیلیاں اعظؔم اُس باغ نوں ویکھن آئیاں نظر پئی تصویراں اُتے ڈِٹھّی اِک تصویر نرالی

خوش صُورت خوش قامت سوہنا اَتے شکل شہزادیاں والی لمّی اکّھ چوڑی پیشانی ہر نقش برائیِوں خالی

اعظؔم تِیر لگّا وِچ سِینے اُڈ گئی چہرے دی لالی ہو بے چین مصوّر تائیں لگی پُچھّن وِچ حیرانی

دَس ایہہ کوئی آدم زادہ یا ایہہ کوئی چن اسمانی کیہڑے مُلک دا ایہہ شہزادہ ایہدا دَسّو پتہ نشِانی

اعظؔم چین حرام مرے تے جے نہ مِلیا دِل دا جانی لگّا کہن مصوّر ہَس کے ایہہ ہوت علی دا جایا

جہڑا کیچ ولایت دا والی اتے پُنوں نام رکھایا لوکی کرن زیارت اَوندے رب حُسن عطا فرمایا

اعظؔم سُن کے مُڑ گھر آئی دِل ڈاھڈا قابُو آیا اَج جوانی دی اکھ اُگھڑی آ لگّی لین انگڑائیاں

لگّیاں نِکلن ہاواں دِل چوں لگی کرن محسُوس جدائیاں لگّی رہن اُداس ہمیشہ پنڈاں غم دیاں سِر تے چائیاں

اعظؔم ہار شنگار صفائیاں سب عشِق نے آن بھلائیاں درداں دا طوفان دِلے وچ اتے اتھرو وچ نگاہاں

ماں پیو کولوں وَکھری بَہہ بَہہ نِت رووے اُبھّے ساہاں رات پوئے تے اِڈّیاں چُک چُک ویکھے یار پُنل دیاں راہاں

اعظؔم ہُنے اُڈیکن لگ پئی سسی کر کر لمّیاں باہاں سجناں عشِق دا روگ اولڑا رب کِسے دے پیش نہ پاوے

مَرن آسان نہ جیون سَوکھا بیڑی ادھ وچکار ڈباوے تاجوراں توں تخت چُھڑاوے سب مان گُمان ونجاوے

اعظؔم ایہہ اوہ موت فرشتہ نہ جان لیاں بِن جاوے جِس دے نال اساں نیُوں لایا اوہ سِکھیا ای نئیں غمخواری

عجز نیاز قبُول نیئں کر دا اتے نہ کردا دِلداری بے پرواہیاں دے وِچ رہندا لکھ کریئے گریہ زاری

اعظؔم دے گئی عُمر دا رونا کِسے اَن ڈِٹّھے دی یاری سُجھّی اِک تدبیر سَسّی نوں رَل سب سہیلیاں جاؤ

باپ والے پتن دے اُتے چا چُنگی اِک بٹھاؤ جہڑا راہی گُذرے اوتھوں اوہنوں پاس مرے لَے آؤ

اعظؔم جے کوئی حُکم نہ منّے اتے مینوں فیر بُلاؤ پُورا سال گذاریا اینویں نہ دِل دا مقصَد پایا

کئی لکھ نقشہ گُذریا اینویں نہ دِل دا مقصَد پایا اپنے دِلبر ورگا سوہنا کوئی ہور نظر نہ آیا

اعظؔم اوہ کد غیر نُوں تکدے جہناں اِک دا ورد پکایا اِک دِن کیچ شھر دے وَلّوں اٹھ دس سوداگر آئے

پہنچے آن پتن دے اُتّے پہریداراں پکڑ بٹھائے پُہنچیا جَد پیغام سَسّی نوں اُس لمّے قدم اٹھائے

اعظؔم ویکھ بلوچاں بولی میرے یار دے دیسوں آئے لَے کے نال اوہناں گھر آئی آکھے کون کوئی کتھ آیو

مَیں جِند واری ہوت پُنل توں کوئی اوہدی خبر سنایو جوڑے ہتّھ آکھے مُڑجایو اتے ھَرگز دیر نہ لایو

اعظؔم نال پُنل لَے آؤ تد اپنی جان چھُڑایو ہو حیران گئے سودا گر اتے سَمجھ گئے گل سارے

کون لیاوے نال پُنّوں نوں وِچ سوچاں پئے وچارے ہوت علی دی شان اُچیری کہڑا پہنچے اوس دوارے

اعظؔم ڈریئے بے پرواہِیوں اوتھے کون بھَلا دم مارے دو سَردار اُٹھے کِردانی سَسّی اَگّے عرض گذاری

سانوں دیہو اجازت چھیتی نالے اُوٹھاں دی اسواری رکھّ کچاوے شُتر سواراں کیتی کیچم دل تیاری

اعظؔم آکھیو یار مرے نوں تینوں سد دی درداں ماری عرض کیتی آہوت دے اگّے طے کر کے راہ دُراڈی

کہن بھنبھور دی اِک شہزادی کیتی قید اُس قوم تساڈی ریشم وانگ ملائم زبانوں اتے اندروں دل دی ڈاہڈی

اعظؔم بھیجو نال پُنل نوں تد چھُٹدی جان اساڈی فِکر لگّا دِ ل ہوت علی دے ایہہ سُن کے رام کہانی

کیویں گھلّاں نال پُنوں نوں ہووے مُشکل کویں آسانی مَحلوں باہر اس قدم نہ رکھیّا کیوں گھّلاں جُوہ بیگانی

اعظؔم ایہہ معصُوم شہزادہ متے لگّے داغ جوانی ایہہ گل سُن کے ماں پُنل دی ڈُبّی ڈاہڈی وِچ حیرانی

ایہہ میرے بِن چین نہ پاوے اتے مَیں ایہدی دیوانی میرا باغ اُجاڑن آگئے کِتّھوں ایہہ ظالم کِردانی

اعظؔم کدی وسَاہ نہ کھاواں ایہدے نال مِری زندگانی ماواں دے دِل نرم گُلابوں کد کرن قبُول جُدائی

کر دیون قُربان خزانے کر لَین قبُول گدائی پُتراں دا ہر عیب چھُپاون نہ سُنن کدے بُریائی

اعظؔم اوہ محرُوم مُرادوں جِنہاں ماں دی قدر نہ پائی ماں ورگا غم خوار نہ کوئی جانے کون حقیقت ماں دی

کِسے ولایتوں کِسے بازاروں نئیں لبھدی شفقت ماں دی جِس دے پلّے عمل نہ کوئی نِت ویکھے صُورت ماں دی

اعظؔم لکّھ حجّاں توں افضل اِک وار زیارت ماں دی سارے فرض فریضیاں نالوں اُچّا فرض محبّت ماں دی

ایہہ ویلا مُڑ ہتھ نیئں اونا رہیں وِچ اطاعت ماں دی ماں دی قدر اویس پچھانی جہنے سمجھی عظمت ماں دی

اعظؔم نیئں اصحابی بنیا جہڑا چھڈ کے خدمت ماں دی نا اُمید ہوئے گل سُن کے آئے کول پُنل کرِدانی

کہندے وِچ بھنبھور شہزادی جہڑی شکلوں ماہ کنعانی رووے لَے لَے نام پُنل دا کوئی ہور نہ یاد کہانی

اعظؔم اُٹھ چل نال اساڈے اوہدی خطرے وِچ زندگانی جہڑا پیار دی اکھ نال ویکھے اوہدی آپے بانہہ پھڑ لَیئے

کدی نہ اوس توں نظر چُرایئے کدی دُور نہ اوس توں رہیئے ہر دَم اوسے دے گُن گایئے ہر ناز نزاکت سہیئے

اعظؔم صدیاں وِچ نیئں لَبھدا جہنوں دِل دا مَحرم کہیئے سُن بے چین ہوئیا شہزادہ اوہناں کروناں دیاں گلّاں

اندر عشِق طُوفان اُٹھایا کہ ٹھلّیاں رَہن اُچھلّاں پانی نال ہوئیاں پُراکھّیاں اتے سِینے دے وِچ سلّاں

اعظؔم کہڑا ویلا ہووے دَر جا سجناں دا مَلّاں کیتی راتو رات تیاری لَے کے نال شُتر اسواراں

ہوئیا شھر بھنبھورؔ روانہ چھڈ بھَین بھراواں یاراں بھُل گیا شہر بھنبھور دے چا وچ کیچم دیاں باغ بہاراں

اعظؔم صُبح ہوئی چا پہنچے وِچ دِلبر دے بازاراں جا اُترے وِچ باغ سسّی دے چھڈدِتّے شُتر اوارا

پل وِچ چا ویران کِیتو نے جہڑا باغ جہانوں نیارا پہریدارسَسّی وَل دوڑے آویکھ بلوچاں کارا

اعظؔم دیہو سَزا ایہناں نوں کرو ظُلم دا آن نتارا سسّی سوچے کون بلوچی جہدی میتھوں شان اُچیری

کہڑا اوہ شہزادہ جِس دی میتھوں عزّت آن ودھیری کِتے ایہناں وِچ اوہ نہ ہووے جہنّے لُٹ لئی دُنیا میری

اعظؔم باہجھ پُنل نئیں کوئی جہنّے کیتی ایڈ دلیری لَے کے نال سہیلیاں سَسّی جَد باغ اپنے وَل آئی

نہ اوہ چمک جلال چمن تے اتے نہ اوہ حُسن صفائی ویکھ اُجاڑ ہوئی افسردہ اتے رونی شکل بنائی

اعظؔم پیاسی دید پُنل دی فِر سیج اپنی ول آئی راتاں دا جگراتیاں مارا وِچ باغ پنُوں جد آیا

ڈِگ پیا آکے سیج سَسّی تے آ نیندر غلبہ پایا کِیہہ ویکھے کوئی ملک نُورانی جہدا چنّوں حُسن سوایا

اعظؔم لکھ لکھ شُکر خُدا دا جہنّے وِچھڑیا یار مِلا یا سسّی ویکھ ہوئی دیوانی سیّاں وِچ حیرانی کھلیاں

کدی رکھّے سِر قدماں اُتّے چُمّے کدی پَیراں دیاں تلیاں روون لگ پئے وانگ سودائیاں کدی ہسّے وانگر جھلّیاں

اعظؔم بُجھ گئی اگ ہجر دی کئی ہور اگاّں آبلیاں مُدّت پچھوں ماہی مِلیا رہی عقل نہ ہوش ٹھکانے

جاگ پئے سَب درد دِلے دے ہوئے تازہ زخم پرانے آئی فیر بہَار چمن وِچ مُڑ وَسّے نَین نمانے

اعظؔم جان لباں توں پرتی جَدوں ڈِٹھا یارسَرہانے کیڈے اُچیّاں بختاں والا جِہدا دِلبر گھر آجاوے

واہ مقدّر اُس دھرتی دے جِتّھے قدم محبُوب ٹکاوے عاشِق جِس دی دُھوڑنوں ترسے اوہ آپ پھیرا آپاوے

اعظؔم کدی شفا نہ منگے جہنوں سوہنا پُچھّن آوے جِس نُوں یار مِلے ہس رَس کے اوہدے قبضے وِچ گُلزاراں

جِس نوں حاصل قُرب سجن دا اوہدے قدمان ہیٹھ بہاراں جس دی یار کرے غم خواری اوہنوں حاجت کیہہ غم خواراں

اعظؔم جِس تے سوہنا راضی اوہدے پَیراں توں جِند واراں آتش عشق النبے لائے ہوئیا مِلن دا شوق سوایا

ڈردی ڈردی سِکدی سِکدی چا شوق دا ہتّھ ودھایا حدّوں باہر ہوئی بے چینی سسّی بانہوں پکڑ اٹھایا

اعظم ویکھ نصیب عشِق دے جہنُوں حُسن جگاون آیا مِلیاں جد نظراں نال نظراں گئے دونویں بَن تصویراں

اکھ جھمکن نہ بولن مونہوں جویں کاغذ نے تحریراں اِک دُوجے نوں کِیتا زخمی چا اِک دُوجے دیاں تِیراں

اعظؔم عشِق ہُراں اج کیتے دونویں سِینے لِیراں لِیراں وِل وِچ سوچاں سوچے سَسّی ہُن نال بلوچ رہیساں

نال سُندور دے مانگ سجیساں کئی ہار شنگار بنیساں کیچم دی شھزادی بنساں اتے سَو سَو ناز کریساں

اعظؔم ایہہ کیہہ خبر تتّی نوں مَیں تے جان تھلاں وِچ دیساں عاشِق منگے وصل ہمیشہ پر فیر قرار نہ پاوے

محبُوباں نوں کول بِٹھایاں کد چَین میّسر آوے نِیڑے دی اگ چھیتی ساڑے سب تن من بھُوک جلاوے

اعظؔم وصلوں ھَجر چنگیرا بندہ جانوں تے بچ جاوے جِہڑی لذّت وِچ اُڈیکاں اوہ لبھدی نئیں وصالوں

جِہڑی مستی یاد سجن وِچ اوہ حاصِل نئیں جمالوں وِچ حضُوری خوف ہزاراں ڈر لگے قہر جلالوں

اعظؔم خوش قسمت اوہ سِینہ جہڑا سدا آباد خیالوں ہر اِک نوں نیئں وصل سخَوندا ایہہ بُہتیاں راس نہ آوے

محبُوباں دی خِدمت والا کوئی وِرلا بھَار اٹھاوے سچا عاشق اِس بَستی وِچ کدی ڈر دا پَیر نہ پاوے

اعظؔم اینویں بے خبری وِچ کِتے بے اَدبی ہوجاوے چھڈ دِتّا سَسّی کرواناں اوہناں کرلئی کیچ تیاری

کہن پنُوں چل نال اساڈے ہتھ جوڑن کر کر زاری پنُوں نظر اُٹھا نہ ویکھے جہدا مطلب صاف اِنکاری

اعظم عاشِق دُنیا بَدلے کد چھڈ دا اے یار دی یاری کِرواناں جا ہوت علی نوں ایہہ سَاری گل سُنائی

ہو اندھیر گیا ہر پاسے پئی چارے کُوٹ دُہائی وِچّ بُروہاں دڑ کر ڈِگّی سُن ہوت پُنل دی مائی

اعظم عِشق لگّا ہُن چمکن آہون لگی رُسوائی کِیتی شھر بھنبھور تیاری سُن ہوت پُنل دیاں بھائیاں

آکھن کون اوه دهوبن زادی جِس پائیاں ایڈ جدائیاں لُٹّن لئی سہاگ سَسّی دا اِک دُوجے قسماں پائیاں

اعظؔم پُہنچے شھر سسّی دے اتے خبراں جا پُہنچائیاں پہُنچی خبر پُنُوں اُٹھ نسّیا لَے نال بھراواں آیا

لگ لگ نال گلے سب روون اتے دل وِچ کھوٹ سمایا سسّی سمجھ بھرا پُنل دے وِچ خِدمت فرق نہ پایا

اعظم لکھّاں نِعمتاں چُن کے اُس دَسترخوان سجایا دارُو پا بیہوشی والا دِتّا کر بیہوش دیوانہ

ادّھی رات ہوئی جِس ویلے جدوں سَوں گیا کُل زمانہ وِچ کچاوے سُٹ پُنل نوں اتے ہوگئے کیچ روانہ

اعظؔم وَسدا شھر سسّی دا اَج کر چَلّے ویرانہ مُکّی رات ہوئی رُشنائی جد سَسّی سُرت سمہالی

نہ کِروان نہ اُوٹھ نہ پُنّوُں نہ اوہ رات والی خوشحالی ہو بیہوش ڈِگی غش کھا کے جدوں ویکھیا ویہڑا خالی

اعظؔم کیہہ اُس نار دا جِینا جہدا رُس جائے سِر دا والی کہندی رو کو یار مِرے نوں پا چلیا جے اج وچھوڑے

پَیرِیں پَے پَے مِنتاں کیتیاں اتے لکھ واری ہتھ جوڑے سُنجا نظر آوے اَج ڈیرا ہوئیا سِینہ پھوڑے پھوڑے

اعظؔم کون اج دردی میرا جہڑا یار مرے نوں موڑے زُلفاں کھول مِٹی سِر پائی الگ لائی ہار شنگاراں

اِک اِک کر کے اُجڑن لگیّاں اَج حُسن دیاں گُلزاراں رُڑھ گیا کجلا اُڈ گئی لالی اتے ہوگیَا حال بیماراں

اعظؔم نیناں دے دریاؤں لگّا پانی مِلن پیاراں لگدیاں سار وچھوڑے پے گئے آویکھ سسّی دی زاری

ہوت پُنل دی شکل نہ لبھّے کِتّھے جاوے درداں ماری دِل دیاں سدھراں دِل وِچ رہیاں ڈٹّھا یار نہ جاندی واری

اعظم اِک پل غافل ہوئی رونا پے گیا عمراں ساری لگ گئی اکھّ تے اکھّ نہ لگی اَکّھ ماہی باہجھ نہ جُڑدی

ڈردی ماری سِی نہ کردی رہے اپنے آپ چ کُڑھدی بِٹ بِٹ تکدی بول نہ سکدی جاوے بحر غماں وچ رڑھدی

اعظؔم جگ دے طعنے سُندی پَر یار ولّوں نہ مُڑ دی جہناں دی اکھ لڑ گئی کِدھرے اوہ پھِر دے وانگ سودائیاں

نہ اوہ شان شوکت دیے طالب تے نہ چاہندے اوہ وڈیائیاں ذکر ماہی وِچ رہن ہمیشہ نِت لَبھدے اوہ تنہائیاں

اعظؔم نیند حرام اوہناں تے جہنّاں چُکّیا بھَار جُدائیاں عاشِق ہو کے سونویں راتِیں ایہہ گل نہ تینوں پھَبدی

دِنے کِسے دے ہتھ نہ آوے جیہڑی دولت راتیں لَبھدی جیہڑا جاگے اوہو پاوے نیئں قسمت وِچ ایہہ سب دی

اعظؔم جاگ اوسے نُوں آوے ہووے جِس تے رحمت رب دی سَسّی سُتّی تے یار گواچا ویکھیں توں وی سَوں نہ جاویں

اِک پل دے آرام دی خاطر ساری عُمر دا روگ نہ لاویں جہڑا غافل ہوئیا موئیا کِتے غافل ہو نہ جاویں

اعظؔم سُتیاں عُمر گذاری ہُن جاگ کے یار مناویں نہ کر بیٹھیں عشِق دا دعویٰ جے رکھنا ایں قدم پچھُوہاں

اِس درگاہ نہ ہوئیا کوئی سِر دِتّیاں باہجھ اگُوہاں دانشمند ہوشیار نہ کوئی کدی وڑیا ایس بُروہاں

اعظؔم عشِق دے راہ اوَیڑے نہ پھَس جاویں اَن سُوہاں بے پرواہی ویکھ پُنل دی سب قول قرار بھُلا یوس

سُتّی چھڈ کے ہوئیا روانہ ہِک ذرّہ ترس نہ آیوس تِیر ہجردا مار کلیجے مینوں درداں دے وَس پایوس

اعظؔم کیہہ گُناہ کر بیٹھی کیوں تھلاں وِچ رُلایوس مُڑ مُڑ کے بُوہے ول دوڑے کِتے سوہنا مُڑ گھر آوے

بخش دیوے تقصیر مری نُوں کِتے جھات کرم دی پاوے ترس پوے کِتے جے مَن اوہدے مرے دِل دی اگ بُجھاوے

اعظؔم لکھ نیازاں وَنڈاں جے ماہی لَے گل لاوے سارے جگ دی یے آرامی اتے بے خوابی تنہائی

دَرد اُداسی نا اُمید ی اتے بدنامی رُسوائی چُپ چُپ رَہنا وَکھریاں بَہنا تِرے عشِق ایہہ رِیت سکھائی

اعظؔم عُمردا رونا دے گئی تری دو دِن دی اشنائی کِیہہ تقصیر ہوئی محبُوبا دس کیوں ساتھوں چِت چایا

نہ کوئی سُکھ سنیہڑا گھلّیا تے نہ سَانوں کول بُلایا کوئی نہ پُچھے حَال اسَاڈا توں جَد دا دِلوں بھُلایا

اعظؔم خَلق رہی اِک پاسے ساتھوں رُس گیا سَاڈا سَایا کِیہہ سی جے ایناں دس جاندوں ہُن کہڑی رُتّے آسیں

کہڑے سوال مُہار مُڑیسیں کہڑے چَن آپھیرا پاسیں کہڑی رات گلے آمِلسیں کہڑے وار دیدار کراسیں

اعظؔم جے نہ مُڑیوں چھیتی کد سَانوں کول بُلاسیں اَونا نئیں تے ایناں دس دے تُوں رُسیائیں کہڑی گلّے

کیوں توں اَونا جانا چھَڈ ّ یا غم پا کے ساڈے پلّے لِکھ لِکھ چِٹھیاں عاجز ہوئے اساں لکّھ سنیہے گھلّے

اعظؔم لوک مناون عیداں اسِیں رہ گئے کل مکلّے میرا ہو کے غیر نوں ویکھیں اِک وار وی کرن نئیں دیناں

غیراں اگّے دَرد اپنے اظہار وی کرن نئیں دیناں زُلف تری دا ہور کِسے نوں دیدار وی کرن نئیں دیناں

اعظؔم ہور کِسے نال تینوں مَیں پیار وی کرن نئیں دیناں ماں آکھے جے اوہ تیرا ہُندا تینوں ہتھیں آپ جکاندا

جے نہ نیچ سمجھدا تینوں تیرے ولّوں کیوں چِت چاندا سسّی کہے ایہہ دوش بھرانواں جہناں بیہوشی وچ آندا

اعظؔم جے وِچ ہوش دے ہُندا مینُوں سُتّی چھڈ نہ جاندا لائی جہنّے جان دی بازی اوہ مَوت کولوں نہ ڈریا

جیہڑا مِٹ گیا یار دے رَہ وچ اوہ مَر کے وِی نہ مَریا جت گیا اوہ جِس سِی نہ کِیتی جیہڑا بول پیا اوہ ہریا

عِشق دے اِس دریا وچ اعظؔم جیہڑا ڈُب گیا اوہو تریا ماں آکھے اِنج نہ کر دِھیّے ایہہ پینڈے بُہت اوّلے

دیہن بلوچ نہ سَاتھ کِسے دا ایہہ بڑے بے فیض نگلّے عشق کرن یاں اُوٹھ چراون کد پیَار نبھاون جھلّے

اعظؔم اوہ کد سُنن کِسے دی پیا عِشق جہناندے پلّے سسّی رو رو آکھے مائے مینوں اینویں لوک ستاون

میری لگّی روز ازل دی مینوں اینویں پئے سمجھاون بے درداں نوں ترس نہ آوے مرے سِر دی چادر لاہون

اعظؔم کیچ نگر دیاں گلیاں مینُوں کعبہ نظریں آون سکھیاں دیہن سسّی نوں طعنہ نی توں کیہہ گل پالئی پھاہی

تینوں سمجھ کے نیچ کمینی تے اوہ بنیا کیچ دا راہی اجے تِیکر نہ آیا مُڑ کے اوہنے چنگی توڑ نباہی

اعظؔم سَسی کون وچاری ایہہ تے رَب دی بے پرواہی جے کوئی کرے شکایت ہوناں سسّی رووے تے کُرلاوے

آکھے نئیں کوئی دوش پُنل دا مری قِسمت دے وِچ ہاوے جمدیاں سار نجُومیاں دسّیا ایہہ چڑھسی عشِق کچاوے

اعظم بھُل تے اپنی میری میرے یار دا ناں کیوں آوے ماں سمجھاوے گل سُن سسیئے نئیں ہوت کِسے دے سکّے

نہ ایہہ لگیاں توڑ نبھاون نہ ایہہ قول قرار دے پکّے سسّی آکھے ہٹ جا مائے مینوں کھان دیہہ تھل دے دھکّے

اعظؔم یار اوسے نوں مِلدا جیہڑا مَرنوں مُول نہ جَھکّے ماں آکھے نی سچ دَس سسیئے ترے دِل وِچ کَینڈا ڈیرا

کَیں ظالم تری لُٹ لئی دُنیا کَیں چَین گوایا تیرا سسّی آکھے چُپ کر مائے نہ اوہ ظالم نہ لُٹیرا

پُچھ لے بھَانویں اعظؔم کولوں اوہ تے خانہ کعبہ میرا ظالم آکھیں ہوت پُنل نوں مائے ایڈا قہر کمانویں

کریں بے ادبی یار مرے دی کیوں ظالم نام رکھانویں مَیں تے مَرگئی مَرن توں پہلوں مینوں مَوتوں پئی ڈرانویں

اعظؔم ہٹک کے عشِق دی راہوں مینوں کافر پئی بنانویں ناسمجھے انجانے سسیئے کیوں نِکلی ایں شھر بھنبھوروں

کِیہہ ہوئیا اسِ مَتّ تری نوں کیوں اُکھڑ گئی ایں ٹوروں نہ کھُلّیاں ایہہ گنڈھاں مویئے اَج تِیک کِسے شَرزوروں

اعظؔم کِسے نوں یار نہ ملیا بِن مَریوں تے بِن گوروں سسّی ماں نوں آکھے مائے مینوں خُوشیاں راس نہ آئیاں

رَج کے یار نہ ویکھن دِتّا مینوں یار پُنل دیاں بھائیاں چار دہاڑے رَل نہ بیٹھے اتے پَے گیاں ایڈ جُدایاں

اعظؔم غیر دا مُنہ نہ تکساں مَیں تے کیچ دے نال ویاہیاں ماں ہوڑے سَسّی اُٹھ اُٹھ دوڑے اتے ہتھ ملے وَٹ کھاوے

رہ گئی یاد نہ مانگ نہ مینڈھی کھوہوے وال مِٹی سِر پاوے بھُل گئی سارے ناز نہورے ہُن ہار شنگار نہ بھاوے

اعظؔم کس کم غازے غمزے جے یار گلے نہ لاوے ہو دلگیر سسّی فر بولی مائے عشِق چھپَانواں کیویں

جہڑے دوزخ وچ ڈِگ پَیّاں اوتھوں جان بچانوں کیویں عِشق وفا دے کافراں اندر مَیں نام لِکھانواں کِیویں

اعظؔم جان گوایا ں باہجوں مَیں یار نوں پانواں کیویں جان نہ جان بھاویں محبُوبا مَیں تے لگیاں توڑ نبھیساں

رہ وِچ تیرے رُل کے مَرساں پر پچھاں نہ قدم ہٹیساں تیرے شہر دے ٹُکڑے منگساں تیرے کُتیاں دے پیر چُمیاں

اعظؔم جان امانت تیری جد منگیں پیش کریساں جاون والے مُڑ نہ آئے دِل غرق ہوئیا وِچ آہیں

ککّھاں نالوں ہَولیاں کر کے مینوں رول گئے وِچ راہیں دُنیا توں بیگانیاں کِیتا مینوں اوس ماہی دیاں چاہیں

اعظؔم وِچ اُڈیک ماہی دی روواں کر کر لمیّاں باہیں آوے پُنل کیوں دیراں لائیاں پیّاں بِلکن دید نوں اکھّاں

یاد تری اِنج سِینے اندر جویں چنگیاری وِچ ککّھاں ہُن کِدھرے مِل جاویں مینوں تینوں سَانبھ نیناں وِچ رکھّاں

اعظؔم تیں جیہا ہَور نہ کوئی مَیں ورگیِاں تینوں لِکھّاں لِگیّاں والے چُپ نہ کردے بھانویں دیے لکھّ دلاسے

روون نال وہار اوہناں دا کدی کرن قبُول نہ ہاسے ایس جہان دیاں نظراں توں اوہ رہندے پاسے پاسے

اعظؔم نام نمُود مِٹا کے وِچ گلیاں پھِرن اُداسے دس کھاں مائے نام خُدا دے نی مَیں کیہڑا عیب کمایا

نہ مَیں غیر دی صُورت ویکھی تے نہ رب رسُول ؐ رنجایا نہ میں کیتا مان حُسن دا نہ کِسے دا دِل دُکھایا

اعظؔم اِکّو عیب سسّی دا اوہنے کعبہ کیچ بنایا جے مَیں جاناں یار ایاناں نہ نَین اوہدے نال لَوندی

جے جاناں اِس توڑ نئیں چڑھنا نہ مَیں ایناں پیار ودھوندی جے جاناں اِس کول نئیں رہنا مَنجا بُوہیوں باہر وچھوندی

اعظؔم رات تے رہی اِک پاسے مَیں ساری عُمر نہ سَوندی سسّی آکھے سُن نی مائے مَیں تے بخت سوارن چلّی

تُوں سمجھیں مَیں پاپ کمایا مَیں تے فرض گُذارن چلّی جان مرے سِر قرض پُنل دا مَیں ایہہ قرض اُتارن چلّی

اعظؔم یار نوں نظر نہ لگّے اوہدا صَدقہ وارن چلّی عِزرائیل جے مُہلت دِتی پَر نِیساں نال پُنل دے

سفر حضر وِچ حشر قبر وِچ مَیں تے تھِیساں نال پُنل دے جے قِسمت وِچ ہسی میرے تے مَیں جِیساں نال پُنل دے

اعظم ہِک پَل جُدا نہ ہوساں دفنیساں نال پُنل دے کِیہہ سی جے اوہ ظالم ہوتی مینُوں اپنے نال رکھیندے

گھر وِچ وانگ کنیز رہیندی مینوں خدمت گار بِنیندے اُوٹھاں دی رکھوالی کردی مینوں بھاویں ککھّ نہ دیندے

اعظم بھانویں کیچ نگر دے میتھوں ٹکڑے پئے منگویندے ننگے پَیریں تے سِر ننگے گھروں نِکل کھلی دُکھیاری

مُکھ توں شرم حیا دی چولی اَج عشِق نے آن اُتاری کر کے مُنہ تھلاں وَل سسّی آکھے واہ پُنل تری یاری

اعظم کِیہہ اِک جان سسّی دی لکھ جان پُنل توں واری وقت اخیری نیڑے ماہی ہُن جھَبدے پھیرا پانویں

جے نہ رَلیوں نال جنازے مری قبر اُتے آجانویں جے ایہہ بھی منظُور نہ تینوں مری قبر نوں اگ چا لانویں

اعظم ایہہ نشان قبر دا اپنی ہتھیں آن مٹانویں اوڑک توڑ کے ناطے جگ دے سسی آپہنچی وچ تھل دے

دوزخ وانگ تپے تھل مارُو جہنوں دیکھ کے دیدے جل دے ہو گئی خُشک زبان سسّی دی لگّے اون پیغام اجل دے

اعظؔم آکھیں خان پُنل نوں اسیں ہاں مہمان اِک پَل دے ہیٹھاں تتّی ریت تھلاں دی اُتوں لو قہر دی وَگّے

جِتّھے پُوری اکھ نہ اُگھڑے جِتّھے پَیر نہ بھُنجے لگّے جہڑے پاسے دوڑے سسّی دِسے موت کھلوتی اگّے

اعظؔم ڈر دی پچھاں نہ ہٹدی کِتے عشق نوں لاج نہ لگّے لبھّن لگ پئی کھوج پُنل دا لگی عشِق دے چڑھن چڑھاوے

دوڑے ڈِگّے تے اُٹھ بیٹھے رووے ریت نوں مار کلاوے مُڑکے دَوڑ پوے سَاہ لَے کے مُڑ ڈِگّے ٹھوکر کھاوے

اعظؔم ایہو فِکر دِلے وِچ مرے بھَار سِروں کہہ جاوے نظر آیا اِک کھوج شُتر دا اوہنوں مُڑ مُڑ سینے لاوے

فیر اُٹھی دوجے وَل دوڑی پر دُوجا نظر نہ آوے فیر مُڑی اوسے وَل آئی اتے ذرا وسَاہ نہ کھاوے

اعظم اِک نشان پُنل دا کِتے ایہہ وی نہ کھُس جاوے واہ عِشقا ہُن ہور کیہہ منگیں کیہڑی شے دیواں قُربانی

کوئی چیز نہ پلّے میرے نہ اپنی نہ بیگانی تیریاں جھگڑیاں جھیڑیاں اندر اساں کیتی غرق جوانی

اعظم اوہناں کول کیہہ رکھیا جہناں دے دِتّی زندگانی ناں پنوار ایالی سُنیا اوتھے پھِرے نصیباں مارا

کنیّں سُنیا اکھّیں ڈِٹھا اُس سسّی دا ایہہ کارا حالت ویکھ سسّی دی رووے ہووے اگاں نہ ڈر دا مارا

اعظم مت کوئی آفت ہووے کوئی ہور پوے سِر بھارا سوچے جے ایہہ آدم زادی کیوں سرن تھلاں وچ آئی

جِتھے گھاہ نہ چھاں نہ پانی ایہنوں کِس ایہہ راہ وکھائی شِکر دوپہر گھروں کیوں نکلی کیوں دیندی پھِرے دہائی

اعظم ایہہ کوئی چیز ہوئی جہنے اپنی شکل وٹائی پھڑ کے کھوج اُوٹھاں دے سسّی آکھے ایہہ کیہہ ظلم کیتوجے

کہو تُساڈے ہتھ کیہہ آیا میتھوں کہڑا وَیر لیو جے لَے کے یار نوں ہوگیو راہی مینوں سُتی چھڈ گیو جے

اعظم کیہہ تقصیر تتّی دی میرا یار وچھوڑ دِتّو جے آکھے ڈِگ کے کھوج دے اُتے شالا ایہہ ہوتی مرجاون

دوزخ دے وِچ سَڑن ہمیشہ دُکھ جھلّن تے غم کھاون ہو جائے تنگ زمین ایہناں تے ایہہ فیر نہ ظُلم کماون

اعظم یار وچھوڑن والے شالا کدی آرام نہ پاون ذبح ہووے اوہ اُٹھ کمینہ اوہنوں جنگل کھان بلائیاں

یاں اُس تِیر لگّے وِچ سِینےاتے پَوس گلے وِچ پھائیاں مُک جائے ایہدا دانا پانی جِس کِیتیاں ایڈ برائیاں

اعظم یار مِرا چُک کھڑیا اتے پائیاں سخت جُدائیاں نِکل ہواڑگئی کجُھ دل دی فِر کرے وچار وچاری

توبہ توبہ ایڈ بے اَدبی مِری توبہ لکھّ لکھّ واری کون اُس ورگا جِس دے اُتّے میرا یار کرے اسواری

اعظم کریں مُعاف خطاواں میری مَت وچھوڑے ماری سسّی مَردیاں ہاڑا کیتا مینوں ھَرگز نہ کفنونا

مینوں اجے اڈیک کِسے دی مِری لاش نوں ہتھ نہ لَونا جِس ویلے میرا آجائے پُنوں مینوں اوس ویلے دفنونا

اعظم پانی کیچ شھر دا میری قبر اُتّے چھڑکونا سسّی اِک وصیّت کیتی لوکو مَیں تے کرم کماؤ

میّت میری نوں اِک واری سارے کیچ دے وِچ پھراؤ جِتھے ہر کوئی آوے جاوے مینُوں اوتھے نہ دفناؤ

اعظم جتّھوں گُذر پُنل دا اُس رَہ وِچ قبر بناؤ سسّی آکھے عِزرا ئیلا جا فیر آجا ویں پل نوں

کِیوں کردیاں جان حَوالے کِیہہ جانیں تُوں اِس گل نوں جان امانت ہوت پُنل دی متاں اوہ منگ بیٹھے کل نوں

اعظم کوئی عُذر نہ مینوں جالَے آ نال پُنل نوں سسّی عِزرائیل نوں آکھے مَیں نئیں خالی تینوں گھلدی

نہ مینوں اِنکاری کوئی نہ مَیں مُنکر حُکم اَزل دی نہ مَیں جان دیون توں ڈر دی تے نہ مُہلت منگاں پل دی

اعظم جان دیواں گی ہَس کے پہلوں بَن آشکل پُنل دی دَوڑی تھل وچ وانگ سودائیاں ہوئیا تن من چھالے چھالے

ڈگ پئی کھوج پُنل دے اُتے نہ ڈِٹھوس فیر اُدالے سُک گئے ہنجو رُک گیاں آہیں لگّے آن لَباں تے تالے

اعظم مُک گئے عشِق دے پینڈے جِند کیتی رَب حوالے کر کے جان حوالے رَب دے سسّی سجدے سِیس نوایا

آکھے یار وَلّوں رَہ آئی تِرا لکّھ لکّھ شُکر خُدایا لَے او یار نبھا توں اپنی اسَاں اپنا قول نبھایا

اعظم وعدہ روز ازل دا اسَاں پُورا کر دِکھلایا جیوں گئی سجدے فیر نہ اُٹھی مُڑ نہ بولی نہ چالی

جیہی ڈِگّی نہ ہلّی مُڑ کے تد گیَا قریب ایالی نِکل گئے سَب وہم اندر دے تک شکل شہزادیاں والی

اعظم ویکھ اخیر سَسّی دا آکھے دُنیَا محض خیالی سمجھ گیا ایہہ دُنیا فانی اِک ہیبت دِل تے چھائی

وِچ تھلاں مظلُوم سَسّی دی ہتھیں اپنے قبر بنائی پہن لباس فقیری والا آ دھُونی اوس رمائی

اعظؔم جان عذابوں چھُٹ گئی اکھ نال خُدا دے لائی اُٹھ دِلا کیوں غافل ہوئیوں کیوں نیند اکھاں وِچ بھر گئی

تیرے نالوں سَسّی چنگی جہڑی لَبھدیاں لَبھدیاں مَرگئی لا کے نال بلوچ دے یاری اوہ تے نام جہان تے کر گئی

اعظؔم سچّے عشِق دے رَہ وِچ جہڑی مَر گئی اوہو ترگئی نِکلی جان ہوئیا تن ہلکا اَج بھَار گئے لَتھ سارے

حُزن ملال اندوہ اندیشے اَج پھِرن اُداس وچارے ڈھاہِیں ، آہیں ‘ دین ، سیاپے سب ہوگئے اَج نکارے

اعظم جان عذاب بدن وِچ جویں ککّھاں وِچ انگیارے دُور ہوئے جَد فکر اندیشے رہی آس اُمید نہ کوئی

ہار گیاں جَد سب تدبیراں تد فتح عشِق دی ہوئی درد منگیں پر وصَل نہ منگِیں جہڑا اُجڑیا وسَیا سوئی

اعظم ویکھ انجام عشِق دا سَسّی بِن دیداروں موئی کِیتا جدوں سوال نکِیراں دس کیہڑا ای رَب تیرا

سسّی نال اَدب اُٹھ بیٹھی پہلوں ڈِٹھّوس چار چوفیرا پُچھّن لگّی کیچوں آیو کیہڑے دیس تساڈا ڈیرا

اعظم دیہو جواب تتّی نوں کِتے یار ڈِٹھّو جے میرا اُڈکے تن تھیں جان دا پنچھی جا بیٹھا پُنل دوارے

آکھے یار پُنل اُٹھ خوابوں تینوں عشِق پیا للکارے توں آیوں مَیں بھی چھَڈ آیا کلّے راہ گئے یار پیارے

اعظم چل چھیتی وَل تھل دے تینوں سسّی واجاں مارے اُبھّڑوا ہے اُٹھیا عاشق سُن رُوح دی گِریہ زاری

ڈِگدے ڈھیندے پھَڑ اسواری کِیتی وَل بھنبھور تیاری تازہ قبر ڈٹّھی اِک رہ وِچ اُتّے بیٹھا اِک پُجاری

اعظم پڑھ کے فاتحہ پُچھّے ایہہ کِس دی قبر پیاری اوس کیہا میں نام نہ جانا کِتھوں آئی کون وچاری

پُنوں پُنوں کردی مَر گئی کوئی حُور پَری دُکھیاری ڈِگا ہو بیہوش قبر تے نہ پُچھّوس دُوجی واری

اعظم فیر مِلے اَج دونوں ہَوئی ختم کہانی سَاری عاشِق وِچ شھِیداں شامل ایہدے نیڑے مَوت نہ آوے

جائز پڑھن جنازہ اُس دا جیہڑا مُک جاوے مَرجاوے عاشِق اُتے غُسل نہ وَاجب ایہنوں رحمت آپ نہلاوے

اعظم کیہہ اُس کفن دی حاجت جہدے خالق عیب چھُپاوے واہ سَسّیے ترا عشِق سلامت تینوں یاد رکھے گی دُنیا

ہر بَستی ہر محفل اندر ترا ذِکر کرے گی دُنیا جد تک روشن چن سِتارے ترا نام جپے گی دُنیا

اعظم محشر تِیکر تیری آباد رہَے گی دُنیا عِشق دا مَحل اُسار دِتّوئی اَج دِل دی کُٹیا ڈھا کے

عِشق دا دیوا بال دتّوئی اَج اپنا خُون کرا کے عِشق دا حُسن نِکھار دِتّوئی اَج اپنا حُسن مِٹا کے

اعظم رکھ لئی لاج عشِق دی توں اپنی جان گوا کے واہ عشِقا جِس گھر وِچ آویں اُس گھر دی خاک اُڑاویں

غیرت آن تے شرم حیا دا توں بُرقع آن جلاویں بڑے بڑے سَرداراں کولوں دَر دَر دی بھیکھ منگاویں

اعظم پھُلاں جیہے شہزادے وِچ تھل دے مار گواویں جندڑیئے عشِق نگر نہ جاویں اوتھے رِیتاں سخت اولّیاں

پھُلّاں نالوں نازک ناراں اِس عشِق نے کِیتیاں جھلّیاں سوہنی ڈُبّی وِچّ جھناں دے کئی ڈُب گیاں کھلیاں کھلیاں

اعظم سسّی کون وچاری ایتھے بھُل گیاں بھلیاں بھلیاں اِک نوں ڈِٹھا اِک نوں منّیا کیتا اِک وَل دھیان سسّی نے

اپنا آپ ونجا کے عشِق دا ویکھو رکھ لیَا مان سسّی نے جان دِتّی پَر جان نہ دِتّی ہتّھوں عشِق دی آن سسّی نے

اعظم جگ دے عاشقاں اُتّے کِیتا بڑا احسان سسّی نے وحدت دے مَیں راگ الاپے اِس کثرت والے سازوں

اصل حقیقت نوں چمکایا مَیں لَے کے رنگ مجازوں کِیہہ اِس رَمز دی لذّت پاوے جیہڑا نام محرم اس رازوں

اعظم بس کر ذِکر سَسّی دا ہُن پھیر سَلام نمازوں جھُوٹی رونق اِس دُنیادی ایتھے جھُوٹھ دی گرم بازاری

جھُوٹھا حُسن تے جھُوٹھا گہنا ایہدی جھُوٹھی زینت ساری جھُوٹا پیار تے جھُوٹھی مَستی سب جھُوٹے پریم پجاری

اعظم جس دی ہر گل جھُوٹھی کیہہ اوس کمین دی یاری

سسی پنوں

Share This Naat

Related Naats

زِیست وقفِ غمِ و آلام تھی جن سے پہلے

مجھ خطا کار سا انسان مدینے میں رہے

جے توں چَاہیں شفاعت نبی دی

علی کے عشق کا بیمار بیمارِ محمدؐ ہے